خانما ی چیزی میگم قضاوتم نکنید .اما ی مدتیه حس میکنم که حسم نسبت به دخترم کم شده یعنی کلا حوصله شو ندارم .
خیلی ناراحتم که اینطوریم
اون شور و هیجانی که اوایل تولدش داشتم ندارم .انگار دیگه برام مهم نیست .🤦🏻‍♀️چقدر مادر بدی هستم
خیلی ناراحتم که نمیتونم بهش محبت کنم .دست خودم نیست .بعضی روزا تلاش میکنم براش وقت بزارم باهاش بازی کنم بعد چند دقیقه خسته میشم یا کاری میکنه اعصابمو بهم میریزه و بیخیال میشم .
کلا از زندگی خستم نه تنها از مادر بودن

عزیزم فکر کنم خودت شخصا داری دوران سختی رو میگذرونی و نیاز به حمایت و دلگرمی اطرافیان داری اما متاسفانه دریافتش نمیکنی💔
مسلما آدم وقتی روح و روانش شارژ نشه به بچه هم نمیتونه برسه
اول حال خودتو خوب کن عزیزم ❤️

بخاطر اینه بار روانی زندگی رو دوش خودته ، احتمالا شوهرت همکاری نداره همدلی نداره ، محبت نمیکنه و تایم خالی برای خودت نداری ، منم همین حسو ندارم چون از صبح که بیدار میشم صبحانه ، ناهار ، شام ، بچه داری ، خونه داری ، بعدم شوهر طلبکار میاد انتظار داره شوهر داریم کنم ؟!!!! خب به نظرت دیگه چه حسی باید داشته باشیم ؟!😣 وقتی یه مردی کاری به هیچی نداره فقط خودشو مشغول کار میکنه وقتی اصا نمیپرسه میخوای یه چندساعت خودت تنها باشی ، میخوای من امروز غذا درست کنم ؟!!! اصا فقط قدردان باشه نه واقعا عین سگ رفتار کنه ، من که فقط پدر و مادرشو لعنت میکنم با این تربیتشون

عزیزم من کاملا درکت میکنم تو الان دست تنها داری دخترتو بزرگ می‌کنی فشار هم روته بخاطر شرایط زندگی اینجوری شدی
منم گاهی اینجوری میشم البته ناگفته نماند خب بزرگ شدن دیگ آدم با بچه کوچولو بیشتر وقت میگذرونه یجورای وقتی نینی هستن شیرین ترن

منم خیلی فرسوده شدم از لحاظ روحی....به نظر من مادر تو زندگی یک زن خیلی موثر ...من یه مادر کاملا بی عاطفه و سرد دارم خیلی بی محبته....وقتایی که دلم تنگ میشه میرم بهش سربزنم....به جای اینکه دلم باز شه دلم میترکه😭😭😭انگار یه وزنه ۱۰۰ کیلویی بهم وصله وقتی میخوام برگردم خونمون...چون خودم شدیدا عاطفیم ولی مادرم یخ،سرد،بی روح،مهرطلبه،همش بفکر خودشو فامیل و مردمه...انگار بچه هاش وجود ندارن....ایشالا همیشه تنش سلامت باشه،،،،ولی همش میگم اگه خدای نکرده فوت کنه،بود و نبودش برای من فرقی نداره😔😔😔

عزیزم کلا همه تقریبا یکی شدن با این دضعی که جامعه ما داره ادم والا از همه دلسرد شده

فکر کنم این حس رو اکثرا داشته باشیم آخه ازکارای بدی که میکنن ناراحت میشیم البته بچه ها فرق میکنند مثلا پسربزرگ من ده سالشه ولی واقعا یه رفتارهایی می‌کنه که دایم باید دعواش کنم و به خاطر تربیت خودش این کارو میکنم نمیشه که مثل وقتی نی نی بودفقط بغل کنم بوس کنم رفتاراشونادیده بگیرم ولی پسردومیم خیلی بهتره واقعا خیلی عاقله اگرکاراشتباهی هم کنه عمدی نبوده خودش خیلی ناراحت میشه پس کتردعواش میکنم

به خاطر اینه که قبلا اذیتی میکرد یا کار عجیبی انجام می‌داد می‌گفتیم کوچیکه و نمی‌فهمه.الان توی این سن دیگه اذیت و آزار کردنش دست خودشه و از قصد انجام میده.منم مثل قبل دخترمو دوست ندارم
چون جیشش رو نگه میداره و یواشکی توی خونه یک گوشه جیش میکنه و دستشویی نمیره.همین کارش باعث شده واقعا از چشمم بیفته.خب وقتی یک سالش بود ازش ناراحت نمی‌شدم ولی توی این سن و سال میدونم از قصد این کارو میکنه.

متاسفانه بعضی از ما خانما خ خلا ها تو زندگیمون هست ک این خودش انرژی رو از ما میگیره و تبدیل میشیم ب ی مادر عصبی و بیحال و همیشه احساس ناکافی بودن میکنیم.‌.
خودمم تو این شرایطم....همیشه اونجور ک باید و شایده برا دخترام نبودم البته شرایط اینو ایجاب کرد نه ک از عمد بخام انجام بدم‌‌.‌.😢

حق داری

هر ادمی یه زمانهایی نیاز به تنهایی و استراحت داره


ربات که نیستیم..
خسته میشیم ولی کسی درک نمیکنه متاسفانه

امشبم سر ی موضوعی دعواش کردم .کلا باهاش قهر کردم رفت پیش مامانم خوابید .🤦🏻‍♀️