سلامممم🍓🍓🍓
اومدم با یه عالمه اطلاعات راجب دوسالگی پراز دردسر.🫡
مطلب مهم تو دوسالگی اینکه تنبیه به هرصورت چه کلامی چه بدنی و چه حبس ممنوعه.بچه ها با تنبیه آسیبهایی میبینن که تو دوره های بعدی رشدی خودشو نشون میده و الان شاید بخاطر ترس بخاطر نوع دیدگاه کودکانه بخاطر اینکه تنبیه نشن کار اشتباه تکرار نکنن ولی در طولانی مدت تمام این اتفاقارو پشت سر میزارن و خیلی مسائل براشون اهمیت کمتری پیدا میکنه.از نطر احساسی تو فشار قرار دادن بچه با واقعیت فرقی نداره میرم مامان یکی دیگه میشم.از خونه میرم.دوستت ندارم و....ازین دسته تهدیدا تو فکر بچه در واقعیت اتفاق میفته و حس ناکافی بودن از همین سن تو ناخوداگاهش میزاره.
شروع چالشای دوسالگی صرفا مخصوص سن دوسال نیست گاهی تز ۱سال و نیم شروع میشه و تا ۵ سالگی ادامه داره.
تو دخترها شروعش دیرتره و زودتر هم تموم میشه.
تو پسرها زودتر شروع میشه و طولانیتره.
چون ساختار منطقی و ذهنی تو هر جنسی مختلفه.
(اینم همون منقل معروفه که چندروزه پتیه ثابت مهمونی رفتن و کوچه خیابون رفتنمون شده)😄😄😄😄

تصویر
۳ پاسخ

اها...ممنونم

عالی بود ممنونم ازت 😘
فقط قسمت آخرش که گفتی تز از یکسالو نیم شروع میشه اونو نفهمیدم یعنی چی؟

👍👍👍

سوال های مرتبط

مامان هامین مامان هامین ۲ سالگی
میخوام بهتون یه نکته جالب بگم و یه نکته بسیاررر ناراحت کننده.
نکته جالب اینکه دوسالگی برای بچه ها عین بلوغ میمونه و خوشحال باشید که دارید این چالشارو میبینین چون داره از نظر شخصیتی زیرساخت و مدل شخصیتی بچتون شکل میگیره و بسیارررر نشونه خوبیه تو بچه ها.
مسئله ناراحت کننده که خود منم به اشتباه انجام دادم اینکه ما با تنبیه بچه ها حالا داد زدن و تنبیه بدنی و.... داریم یه تیکه ازین شخصیت از بین میبریم و جاش تروماهای جبران ناپذیریو برای دوره نوجوونی شکل میدیم.بچه ها موقع دعوا و تنبیه بقدری ازنظر روحی تو فشار و اندوه قرار میگیرن که ممکنه حتی رو چسمشونم تاثیر مستقیم بزاره که تو بعضی بچه ها واضح دیده میشه و ثابت شده بچه هایی که زیاد مورد تنبیه قرار گرفتن و همش در فشار روحی بودن از نظر رشد جسمی ضعیفتر هستن نسبت به بچه های همسن خودشون.
منم یه مامانم عین همه یسری واقعیتهارو نمیتونیم انکار کنیم گاهی ما مامانا خودمون از هرکسی بیشتر باعث اسیب به بچمون میشیم و قبولم نمیکنیم💔
مامان هامین مامان هامین ۲ سالگی
دوساگی پر دردسر✋️
خب حالا نشونه های شروع این چالشا چیه.
اولین نشونه ها بقول ما مامانا لجبازی که ما اسمشو گذاشتیم و درستش اینکه بچه داره مزر و حدشو با ما مشخص میکنه مثلا عین ما که میگیم من با فلانی انقدر دوستم و انقدر حقداره و انقدر میتونه بهم نزدیک بشه.
بچه ها تو این سن شروع میکنن به پیدا کردن مرزشون با پدر مادر.اگر بچه کار اشتباهیی داره انجام میده مثلا اداختن توپ که تو خونتون ممنوع بوده مستقیم داره رفتار شمارو نگاه میکنه نه صرف اینوه حرصتونو دربیاره و عصبیتون کنه بخاطر اینکه واکنشتونو راجب اون مسئله ببینه و جریان ازونجایی مهم میشه که ما مادرها چه نوع رفتاری نشون بدیم.
اگر وقت پرت کردن توپ داد بزنین تنبیه کنین و واکنش تنشی داشته باشید مطمئن باشید در آینده همین واکنش از بچه سرمیزنه و همین رفتارو در مقابله با کارهای اشتباه دیگران انجام میده.بهترین کار اینکه با ارامش از اون کار دورش کنیم.
بچه ها با تکرار اشتباه و ازمون خطا مرزای مارو مشخص میکنن و ماهم باید با تکرار و ازامش بهشون کار اشتباهشونو تذکر بدیم.
مامان هامین مامان هامین ۲ سالگی
سلام شبتون بخیر❣️تو چنتا تاپیک قبلی مدل چالش های دوسالگی گفتیم.حالا میخوایم ببینیم راهکاری که میتونه راحتتر با بچه سازگاری پیدا کنه مادر چه راهکاریه🍓
اولا من تو تربیش تشویق و تنبیه نداریم.
یعنی برای انجام یسری کارای اشتباه همونجوری که تنبیه نمیکنیم برای کارای درست هم تشویق نمیکنیم.
اما تو مورد تشویق یوقتایی میشه ازش به عنوان ابزار کمکی برای نشون دادن کار درست به بچه استفاده کرد.
بطور مثال اگر بچه عادت داشت پوست موز و خوراکیشو بندازه زمین یا اسباب بازیاشو رها کنه و شما بارها و بارها بهش تذکر داده بودیدم و گوش نکرده بود برای اولین بار وقتی اینکارو انجام میده میتونین بطور مستقیم تشویقش کنین.
آفرین که انداختی تو سطل آفرین که اسباب بازیاتو جمع کردی.
ما برای انجام کارها میتونیجایزه در نظر بگیریم اما جایزه های کوچولو مثلا بیا حالا که اسباب بازیاتو جمع کردی خوراکی که دوست داریو بهت بدم.حالا که پوست میوه انداختی تو سطل میتونیم باهم بازی که دوست داریو انجام بدیم.
اصلاا قرار نیست ما جایزه دادن عادت بدیم پس بمرور این جایزه و تشویق زیاد بابت کارای روزمره حذف میشه و وقتی تو ذهن بچه اون کار نهادینه شد لازم به تشویق نیست.