دختر عزیزم،

نمی‌دانم وقتی این نامه را می‌خوانی چند ساله‌ای. شاید دختری جوان شده باشی، شاید خودت روزی مادر شده باشی، و شاید هم فقط دلت خواسته باشد میان یادگاری‌های قدیمی، نوشته‌ای از مادرت پیدا کنی.

من این نامه را در شبی نوشتم که تو را از شیر گرفته بودم.

آن شب، نزدیک دو سال از روزی می‌گذشت که برای اولین بار در آغوشم گرفتم. نزدیک دو سال از روزهایی که با من بیدار شدی، با من خوابیدی، گریه کردی، خندیدی و آرام گرفتی.

فکر می‌کردم از شیر گرفتن فقط یک تغییر کوچک است. فکر می‌کردم چند روز سخت می‌گذرد و تمام می‌شود. اما آن شب فهمیدم که گاهی پایان یک فصل از زندگی، چقدر می‌تواند قلب آدم را بلرزاند.

تمام روزها و شب‌هایی که شیر می‌خوردی از جلوی چشمانم عبور کردند. انگار زمان دستم را گرفت و مرا به عقب برد؛ به اولین باری که تو را در آغوش گرفتم، به شب‌های طولانی بی‌خوابی، به لحظه‌هایی که با چشم‌های نیمه‌باز دنبالم می‌گشتی، به وقت‌هایی که سرت را روی سینه‌ام می‌گذاشتی و آرام می‌شدی.

آن شب خیلی گریه کردم.

نه به خاطر اینکه از بزرگ شدنت ناراحت بودم. نه به خاطر اینکه دیگر شیر نمی‌خوردی.

گریه می‌کردم چون فهمیده بودم چقدر زود گذشته است.

طبیعیه گریم بگیره ؟ 🥲

عزیزم خیلی قشنگ نوشتی حالم یه جوری شد،انشاالله منم بتونم از شیر بگیرم دخترم خیلی وابسته س،اجازه دارین متن رو ذخیره کنم؟

انگار همین دیروز بود که نوزادی کوچک بودی و در آغوشم جا می‌شدی. اما ناگهان دیدم دختری شده‌ای که دارد آرام‌آرام از آن روزها فاصله می‌گیرد و به سمت آینده خودش قدم برمی‌دارد.

چهره‌ات آن شب در ذهنم حک شده است.

خیلی آرام بودی. خیلی معصوم.

من نگران بودم، دلم گرفته بود و اشک می‌ریختم. اما تو فقط مرا بغل می‌کردی و می‌بوسیدی.

شاید آن بوسه‌ها برای دیگران چیز کوچکی باشد، اما برای من یکی از عمیق‌ترین لحظه‌های مادری بود.

انگار بدون اینکه کلمه‌ای بگویی، به من می‌فهماندی که عشق بین ما از چیزی بزرگ‌تر از شیر خوردن ساخته شده است.

آن شب تو را در آغوش گرفتم. برایت لالایی خواندم. موهایت را نوازش کردم. و تو آرام، خیلی آرام، در بغلم خوابیدی.

وقتی به صورت خوابیده‌ات نگاه می‌کردم، دلم می‌خواست زمان برای چند دقیقه متوقف شود.

دلم می‌خواست بتوانم تمام آن دو سال را دوباره زندگی کنم؛ تمام خستگی‌هایش را، تمام شب‌بیداری‌هایش را، حتی تمام لحظه‌های سختش را.

چون بعدها فهمیدم خوشبختی همیشه در لحظه‌های بزرگ زندگی پنهان نیست؛ گاهی در همین لحظه‌های کوچک است. در کودکی که در آغوش مادرش خوابش می‌برد. در دستی که صورت مادرش را لمس می‌کند. در بوسه‌ای که بی‌هیچ دلیلی روی گونه مادر می‌نشیند.

آخ تواین یه هفته من ازگریه جیغ میزدم بخاطرازشیرگرفتن پسرم این چه نامه ای بودداغون شدم

چقدر زیبا نوشتید ایوول

خیلی قشنگ نوشتی عزیزم ناخواسته اشکم سرازیر شد خدا شمارو برای دخترتون دخترتون هم برای شما حفظ کنه❤️

به به لذت بردم
خودت نوشتی دلی یاکپی بود

😔😔😔😔دلم لرزید
من هنوز بچمو شیر میدم‌ولی اشکم در اومد

دکتر پسرم گفته منم کم‌کم شیر شب قطع کنم من دلم نمیاد پسرم خیلی وابسته ست نامه خیلی زیبا بود با خوندش دلم گرفت چقدر دلنشین گفتی

عزیزم 😢😢چقدر زیبا و غم انگیز

نمیدونم شاید من شیر ندادم دخترم از اول شبشه خورده انقد سخت نمیگیرم شاید حس خاصی ندارم ولی خیلی متنت قشنگ بود انگار از عمق وجودت بود

منم امشب دخترم واسە اولین بار بدون اینکە سینمو بگیرە خوابید،دلم گرفتە بود،نامت داغونم کرد😭خیلی قشنگ بود🥺

واما منم دقیقا امشب کوچلوم رو اولین شبی هس که از شیر گرفتم. وای چقد حالم بده با خوندن نامه ات کلی گریه کردم حال دلمو وحرف دلمو وصف کردی. بیچاره بچم چه عذابی میکشه الان به زور خوابوندمش اخلاقش عوض شده دلم آشوبه ولی خب چاره چیه این مرحله هم بخشی از بزرگ شدنمونه.

وای خدای من چقدر دلم گرفته شد با این نامه واقعا حالم خراب شد خیلی حق نوشتی و من ناراحتم