امروز برای اولین بار با پسری و کالسکه رفتیم بیرون🥹🤍

از دیشب تا قبل از راه افتادن هزار تا فکر توی سرم بود…

اگه وسط راه گریه کنه چی؟
اگه پی‌پی یا پوشکش کثیف بشه چی؟
اگه گرسنه بشه چی؟
اگه خوابش بگیره و بی‌قراری کنه چی؟
اگه یهو دل‌درد بگیره چی؟
اگه نتونم آرومش کنم چی؟
اگه کالسکه دوست نداشته باشه چی؟
اگه همه نگامون کنن و نتونم مدیریتش کنم چی؟

خلاصه یه سناریوی کامل از بدترین اتفاق‌های ممکن توی ذهنم ساخته بودم🫠

آخرش چی شد؟

هیچی😂

نه گریه کرد، نه بی‌قراری، نه هیچ اتفاق خاصی افتاد اتفاقاً کلی هم بهمون خوش گذشت، هوا خوب بود منم بعد مدت‌ها یه نفس راحت کشیدم و آقا پسری هم وسط راه خوابش برد

بازم فهمیدم خیلی وقت‌ها بیشتر از خود اتفاقات از فکر اتفاقات می‌ترسیم
امروز یکی از همون روزهایی بود که به خودم ثابت شد همه استرس‌ها قرار نیست واقعی بشن. �

و منی که بچه دوماه و از بیشت روزگی با پسرم و کالسکه هر روز بیرونیم.
پارک محل میریم دور میزنیم

منی که از ۴۰ روزگیش بردمششش

اتفاقا منم دیروز برای اولین بار رفتم بیرون، دو ماه بود که همین فکرای شما تو ذهنم بود، ولی وسط راه خوابید و من فهمیدم چقدر سخت گرفته بودم، میتونستم هر روز تو هوای بهاری برم‌پیاده روی ولی از خودم دریغ کردم بخاطر ترس الکی

منم دخترمو میبرم بیرون می‌خوابه

چقدر عالی که بهت خوش گذشته همیشه ب شادی