امشب با یکی از بزرگترین فوبیام روبرو شدم و اونم از پستونک گرفتن بود…بعد از سه ساعت تلاش بالاخره خوابید ولی انقد بی قراری کرد بچم دلم براش ریش شد😔😭اگه میدونستم انقدرررر عذاب آوره از اول نمیذاشتم بقیه این پستونک لعنتی رو بندازن دهن بچم

جسارت نمیکنما هر مادری صلاح بچشو بهتر میدونه ولی چرا باید بچه رو به چیزی عادت بدیم و بعد چند وقت بخایم ازش بگیریم که هم مادر و هم بچه اینقد عذاب بکشن تا ترک بشه

وای منم هنوز گرفتارم

منم شب اول گریه کردم باهاش

من شیرو پوشک رو تدریجی گرفتم ولی خب بچم از نوزادی عادت داشت با پستونک میخوابید،برای خواب شب تدریجی کردن سخته وقتی به هیچ صراطی مستقیم نیست روز رو میشه مدیریت کرد عادت قبل خواب رو ترک دادن سخته

باید تدریجی بگیری تا بچه اذیت نشه

گلم چرا اینجوری اخه هم خودت اینجوری غصه میخوری هم بچه
سرش خیلی کم سوراخ کن هرروز باهاش حرف بزن بگو پستونکت خراب شده نگا کن کم کم سوراخش بیشتر کن خودش دیگه نمیخوره

من کلی گریه کردم با گریه بچم..ولی بعدش دیگه راحت میشی

خواهرزادم به زور ازش گرفتن. ولی خداروشکرنویان قبل یسالگی خودش نگرفت دیگه