تورو خدا بگید چیکار کنم. فکر‌کنم بچم افسردگی‌گرفته. خونه خودم که باشم اپارتمانیه وقتی کار دارم همش پای تلوزیونه بعدش یکم بازی میکنیم بعدش تا من میشینم میاد ور دل من میشینه پوست لبشو میکنه انگار که تو فکره. یعنی اعصابم بهم میریزه هرچی‌میگم خب خودت بازی کن میگه نمیخام. میام خونه پدرم اینجا تا کسی به حرفش گوش نده . داد و‌جیغ و‌گریه و فحشه. پارک میبرم اگر دنبالش برم یکم میره بازی تا بشینم رو صندلی باز میاد میشینه کنارم که خسته شدم دوست ندارم بازی کنم و... اصلا با بچه ها بازی نمیکنه هیچ‌جا فقط کارش شده اذیت و گریه. اخه من چیکار کنم نمیتونم که ۲۴ ساعته باهاش بازی کنم یکم زود تر از کنارش بلند شم یهو قهر میکنه گریه گریه وای سرم میره خونه مسکن مهره دیواراش اصلا عایق نیس از ترس اینکه همسایه بیاد دم در همیشه دعواش میکنم که ساعت شع سرصدا نکنه و...
واقعا کم اوردم بچه های شما چطورن من چیکار کنم
فرزند پروری# پوشک

دختر منم یه مدت اینجوری شده بود باید ببریش بیرون خانه کودک یا پارک اولش خودت باهاش بازی کن آروم آروم می‌ره پیش بچه ها برای بازی

ببرش کلاس مادرو کودک
واینکه فضای خونه رو شاد کن مثلا آهنگ بزار باهم‌برقصین

فقط باید صبوری کرد و محبت کرد بهشون چون اقتضای سنشون دوست دارن همش کنار مادر باشن

بخاطر سنشون

بخاطر رشدشون هست و توی این سن ترس از جدایی هم بهش اضافه میشه اگه قبلا حساس به دوری نبودن الان با کوچکترین حرکتی حس میکنن میخوان ترک بشن... دوره ای هست که باید با همدلی و بازی بیشتر بگذرونی...من سعی میکنم مثلا آشپزی که میکنم به دخترم میگم اسباب بازیتو بیار توی آشپزخونه بازی کن که من رو ببینه...فیلم که میبینه کنارش میشینم و بغلش میکنم و باهاش تماشا میکنم یا توی کارهای خونه مشارکتش میدم...دوست دارن توی این سن با ما وقت بگذرونن...