بعضی اوقات حس یه آدم خسته رو داریم بعضی اوقات شاد و سرحال و ته شادیمون اون ناراحتیا و بدبختیا سرک میکشن ، بچها تا بچن دغدغه غذا و افتادن و مریضی و... داریم موقع مدرسه دغدغه درس و مدرسه رفتن داریم اینا همه فراموش میشه وقتی به سنی میرسن که دیگه کسی نمیتونه بهشون بگه بالا چشمت ابروه
میخوام اینو بگم یه بچه وقتی نطفش میفته تو رحم مادر ، مادر بیچاره همش زجر میکشه ولی عشق میکنه تا بجایی میرسونه که بچه بزرگ میشه اونموقع یه اتفاق برا بچه میفته میگن تقصیر مادرشه بیچاره مادر که عمر و جوونیشو پای بچه میزاره تهش مقصر هم میشه،
خانومایی که بچه ۱۵ به بالا دارین منو درک میکنین ؟ برا شما هم اینجوریه؟

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط