از بعد ج ن گ شدید اسفند تخت فراز و آوردم کنار تخت خودمون. چون کنج اتاق ما دورترین فاصله رو از پنجره داره. ترسیدم توی اتاقش باشه و شبی بزنن و من نتونم بهش برسم چون تختشم‌ نزدیک پنجره بود توی اتاقش،
شبا میومد بغل من نازم میکرد و میگفت دخترم؟ خوشگلم؟ دوستت دارم....
همین شکلی با صدای تفس هاش و گرمای نفسش عشق میکردم و توی بغلم خوابش میبرد...
چند روزی بود میریرم مشتاقه تختش و ببره توی اتاقش، امروز با کمک خودش بردیم توی اتاقش، الان توی تختش خوابیده و من دو ساعته نمیتونم بخوابم....
انگار یه چیزی از درونم تهی شده،
با وجود اینکه میدونم بچه ام تو اتاق بغلی خوابه و صبح میاد بغلش میکنم ولی بازم نبودن الانش داره چنگ میندازه به دلم.....
خدا صبر بده به همه مادر های جنوب....
بچه دست گلت سر هیچ و پووووچ پر پر بشه..‌‌

مادر مادر مادر.....

عزیزم ...چ خوب ک جداش کردی...ما که هنوز بهم چسبیدیم

من که هنوز برا اتاقا کولر گازی نخریدیم. فقط تو سالن داریم. هرسه جلو کولر رو زمین میخوابیم 😁

وای من ک اصلا نمیتونم جداش کنم
ینی چشامو باز کنم نبینمش خوابم نمیره


الهی بمیرمممم واسه دل اون مادرا ک دسته گلشونو با هزار امید و ارزو بزرگ کردن و اینجوری از دست دادن😭

منکه کلا این مدلی نمیتونم بخوابم ازوقتی دخترم دنیا اومده بااون میخوابم

پاشو برو بخواب اونجا صبح تا وقتی از خواب پانشده بیا بیرون