هفته ای یکبار میرم خونه مادرم با کالسکه نیریم تو راه یهو گریه میکنه که مجبور میشیم بغلش کنیم ولی می‌رسیم هم همچنان گریه میکنه بعضی وقتا تا آخر شب گریه میکنه نمیدونم تو راه به این چی میشه
خانواده ام هم میگن بچت چرا اینجوری میاد اینجا فقط گریه میکنه چرا زر زروعه
واقعا ناراحت میشم قلبم میشکنه راجب بچم اینطوری حرف میزنن
از طرفی نمیدونم چرا اینطوری میکنه
چند روز پیش رفتیم خونه فامیل های همسرم اصلا اینطوری نکرد خیلی آروم بود

دختر منم این جوری بود دیگ سوار کالسکه نکردم
کلا ترسیدم خیلی گریه ی روز تا خونه بغلشم کردم تند تند اوردمش

الهی عزیزم خدا حفظش کنه آنیل هم وسط راه بهونه میاره همراهم اسباب بازی یا پلاستیک فریزری می دم دستش یا کمی می دم شیر بخوره خسته می شه کوچولو هستن تو راه خونه بابام خیابون کمی خرابه یا صدا موتور میاد می ترسه

توجه نکن به منم زیاد می گن خانواده بابام اما دلیلش اینه دائم بچم بغل می کنن و اذیتش می کنن بغلش هم کنن دیگه دورش نمی دن فوری می گذارن زمین گریه می کنه خونه صدا نبوده به بی صدایی عادت داره اما جاها دیگه ببرم آرومه کافیه بغلش نکنند کالسکه هم تا جاده خراب نباشه و صدا موتور نیاد خیلی دوست داره طوری بیشتر مواقع خواب می ره هر بار چندین برابر مسیر خونه بابام طی می کنم چون جاده خراب نیست تکون نمی خوره حال بچم خوبه

شاید عادت به کالسکه نداره

خب با ماشین از یه راه دیگه ببرش
ببین بازم گریه میکنه؟