من بارداری دوممه
به نظرم همین که نگران میزان مسئولیت پذیری و حوصله خودت در آینده هستی یعنی خیلی مادر خوب و به فکری میشی. شک نکن.
کلا مادر که میشی، تحمل و دقتت به مرور بالا میره
انگار خودت با بچه رشد میکنی.
فقط این نکته خییییییلی مهمه که از خودت بیش از حد توقع نداشته باش. خصوصا بچه اول تا تو زندگی و احساست جا بیفته زمان بره. انتظار نداشته باش با اون حجم از درد و ضعف بعد از زایمان بخوای صدخودت رو برای بچهات بذاری. اگر اینطوری واقع بین باشی، دیگه به خاطر اشتباهات و کمبودهای اوایل خودت رو سرزنش نمیکنی. سرزنش کردن خودت سمه. هیچ کسی هم حق نداره یه مادر رو سرزنش کنه
اگر شیرت کم بود یا شیر نداشتی، یادت رفت پوشک بچه رو به موقع چک کنی، نابلد بچه رو بغل کردی یا موقع لباس پوشوندن یه کم دستش کشیده شد یا یقهاش سفت بود و بچه گریه کرد، تقصیر شما نیست. همه مادرا تا یاد بگیرن زمان میبره. بقیه هم اگر دلسوز باشن به جای کنایه زدن کمکت میکنن و از اشتباهات خندهدار خودشون میگن.
من بعد زایمانم، حتی اون عشقی که فکر میکردم به دخترم نداشتم و فقط از سدگر وظیفه مراقبش بودم. همشخودم رو بابت این مدل حسم سرزنش میکردم ولی بعد فهمیدم چون شیر نداشتم، افسردگی خفیف بعد زایمان داشتم و این حالم طبیعیبود. بعد از یه ماه، ۴۰ روز ، جونم برای بچهام میرفت و بهتر شدم
نگران نباش بچه بیاد خودت انگار ده بار مادر شدی غریزه مادریت خودش راهو پیدا میکنه
یه آدم دیگه میشی نگران نباش
من کسی بودم که یک ساعت خابم کمتر میشد میخواستم دنیارو خراب کنم ولی بچم که بدنیا اومد انگار اصلا خودمو یادم رفته بود
روزانه پیام مشاور، متناسب با سن کودکتون دریافت کنین.
سوالاتتون رو از مامانای با تجربه بپرسین.
با بازیهایی که به رشد هوش و خلاقیت فرزندتون کمک میکنه آشنا بشین.