سلام
میخواستم بدونم کسی شرایطش مثل من بوده، اگه بوده چه جوری مدیریتش کرده؟
من ی پسر ۲ ساله دارم ی دختر ۱ ماهه
با مادر شوهرم که خالمم میشه تو ی ساختمون زندگی میکنیم، اصلا کمکم نمیکنه چه زمانی که حامله بودم چه زمانی که بچه دار شدم، شوهرمم ۶ صبح میره سرکار ۸ شب میاد
هیچ فامیلی ام دور و برمون نداریم،الان چند روزه اومدم شهرستان خونه ی مامانم مثلا ی مقدار استراحت کنم یا اینکه کمک دستم باشن
هیچ کدومش که نیست هیچ بدتر فقط حرص میخورم یا گریه میکنم
وقتی مادر و خواهر بقیه رو میبینم که چطوری کمک حالشون هستن، حسرت عالم تو دلم میمونه، ن مادر و خواهرم میتونن به بچه اولم غدا بدن، ن میتونن حمومش کنن، ن میتونن بخوابوننش، همه ی کاراش با خودمه و همچنین کارای دخترم
بخدا کم آوردم خسته شدم، نمیدونم چکار کنم

به نظرم برگرد خونه خودت عزیزم
اونجا اعصابت راحت تره حداقل

عزیزم اینکه به بچه بزرگت نمیتونن برسن بنظرم چون احتمالا خود بچه شاید این اجازه رو نمیده تا اینکه اونا نخوان انجام بدن
ولی کوچولوعه رو میتونن تو کاراش کمکت کنن

عزیزم عین منی منم یه پسر۲ساله دارم بایه نوزاد واقعا سخته خیلی سخته ولی میگذره منم کسی کمکم نیست خودمم شوهرم بعضی وقتا کمک مبکنه ولی بیشتر خودمم خدا بزرگه میگذره ان شاالله

ناراحت نشو عزیزم به روزای خوب فکر کن که بزرگ میشنو بهت کمک میکنن میشن رفیق روزای سختت تو میتونی

اخه عزیزم سخته ولی به خودت متکی باش اگه میخاستن کمک کنن میکردن اصلا ناراحت نباش میدونم میتونی ازپس هردوشون بیای توکل بخدا

میفهممت 🤕
و راهکاری ندارم 🤦‍♀️

خیلی درکت میکنم

هعییی چقد منی شما من مادر ندارم یه خواهر دارم که حتی حالمم نمیپرسه یه پیام بده ببینه زندم مردم
من دخترم ۴ سالشه ولی شرایطم همینه تک و تنها با یه نوزاد بدقلق