می‌گویند بچه‌ها با خوردن رشد می‌کنند اما انگار من با هر بار “نه” گفتن او ذره‌ای از خودم فرو می‌ریزم چشم‌های خسته‌ام را به ظرف غذای نیمه‌تمام می‌دوزم و از خودم می‌پرسم کجای کار من اشتباه است؟ آیا عشق من برای او کافی نیست؟ یا شاید من از شدت نگرانی تمام طعم زندگی را از یاد برده‌ام این بی‌اشتهایی او فقط نخوردن غذا نیست مثل یک خنجر کوچک آرام آرام آرامش قلب یک مادر را می‌کشد....😭😭😭

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط