اعتراف به سخت‌ترین و شیرین‌ترین روزهای زندگی‌ام**

«همیشه فکر می‌کردم مادر شدن یعنی یک لیست بی‌پایان از وظایف؛ شیر دادن، عوض کردن، خواباندن... اما حالا که اینجا نشسته‌ام و تو در آغوشم خوابی، می‌بینم مادر شدن نه یک وظیفه، که یک "سفرِ بی‌پایانِ کشف کردن" است.

راستش را بخواهید، نمی‌خواهم فقط از قشنگی‌ها بگویم. می‌خواهم اعتراف کنم که گاهی وقت‌ها کم می‌آورم. گاهی که صدای گریه‌هایت بند نمی‌آید و من در آینه، زنی را می‌بینم که دیگر آن زنِ قبل از مادر شدن نیست؛ زنی با چشم‌های گودرفته، با لباس‌های راحتی که رنگ و رو رفته‌اند و با ذهنی که حالا دائم درگیرِ «چرا گریه کرد؟»، «چرا نخوابید؟» یا «آیا به اندازه کافی مادر خوبی هستم؟» است.

اما درست در همان لحظاتِ اوجِ خستگی، وقتی که انگشتان کوچکت را دور انگشت من حلقه می‌کنی، یا وقتی بعد از یک تلاش طولانی برای خواباندنت، بالاخره آرام می‌گیری و آن لبخندِ ناخودآگاهِ توی خواب روی لبت می‌نشیند، تمامِ آن خستگی‌ها دود می‌شود و می‌رود هوا.

این روزها برای من، روزهایِ «تضاد» است. هم‌زمان هم بی‌نهایت خسته‌ام و هم بی‌نهایت خوشبخت. دارم یاد می‌گیرم که نباید کامل باشم؛ دارم یاد می‌گیرم که خانه نامرتب هم باشد فدای سرت، مهم این است که تو در آغوش منی

کولیک شیر پوشک فرنی غذا کمکی

مادر بودن خیلیییییییی قشنگهههههه قبل از اینکه باردار بشم خودم رو برای تمام اینا آماده کرده بودم ... نخوابیدن ، کولیک ، رفلاکس ، دندان ، اسهال ، تب ، همه‌چیز و الان خیلی راحت بدون یکبار خسته شدن ردشون میکنم چون از قبل مغزم رو آماده کرده بودم و همه اطرافیان بهم میگن خیلی مامان صبوری هستی نمی‌دونن من چقدر با خودم جنگیدم تا اینو درک کنم اون بچه با خواست من به دنیا اومده و من باید با تمام بد و خوبش سختی اسونیش لبخندم رو حفظ کنم و نذارم اب تو دل دخترم تکون بخوره ... هزار بار برگردم به عقب دوست دارم مادر بشم ،مادر همین بچه 🍭❤️🫧🥰