سلام دوستان
مخصوصا مادرانی که سن بالا بچتون به دنیا اومده. بچه ها من یه نگرانی برام بچه ام دارم اینکه الان بچه ام تو ۴۰ سالگی من به دنیا میاد. قبلش هم می‌تونستم باردار بشم ولی ظلم در حق بچه بود بنا به دلایلی که لازم به توضیح نیست. اما الان خیلی دلم گرفته از اینکه وقتی بچه ام ۲۰ ساله میشه من ۶۰ سالمه. خدایی الان هم اینقدر شاد و شنگول هستم که اصلا خودم فکر نمیکنم ۴۰ شده باشم و همه چی هم در مورد بچه بلدم که چطور حرف بزنم بازی کنم. هم علمی یاد گرفتم و هم عملی. خیلی وقتا بچه های ده دوازده ساله به من میگفتن خوش به حال بچتون که همچین مامانی داره.
اگر هم باز برگردم عقب با اون شرایط هیچ وقت بچه نمی‌آوردم. الان هم متاسفانه همینجا هم میبینم که فقط بعضیا بچه میارن و .... و بیخیالش
خودمو گاهی دلداری میدم که بچه یه مامانی میخواد که کیفیت رابطه رو بلد باشه ولی از اونور دلم میگیره برای بچه ام.
با خودم میگم به هر حال به خودم میرسم ورزش پوست و همه چی.
خیلی دو سه روزه دلگیرم. این فکرهای غمگین یهو اومد سراغم.
نمی‌دونم کسی مثل من اینطور فکرهایی داره
بیاین نصیحت کنید. اصلا بهم بگین دیوونه 😅
امروز موقع پیاده روی یکم گریه کردم. بعد سریع اشکامو پاک کردم. الان دوباره چشام اشکی شدن.
واقعا ما خیلی مسئولیم نسبت به بچه هامون. من خیلی زیاد دوستش دارم و اصلا وصف ناپذیره. و همین عشقی که بهش دارم باعث این فکرها شده.
خدا کمکم کنه

#بارداری #سنبالا # عشق

عزیزم از نظر من سن فقط یه عدده،، مهم اینه آدم روحیه اش قوی و شاد باشه وگرنه من خیلی مامان جوون دیدم که حتی حال و حوصله ی حرف زدن با بچشون رو ندارن

ببین من یه مطلبی داشتم می‌خوندم می‌گفت وقتی بچه‌تون ۱۲ سالش شد بیش از ۸۰ درصد از وقتی که با هم کنارشین رو گذروندین، ۱۸ سالگی بیش از ۹۵ درصد.
یعنی مهم‌ترین زمان کودکی و نوجوانیه که سرحالی و حالت خوبه و با علم و آگاهی به بچه‌ات می‌رسی بقیه‌اش دیگه مستقل می‌شه و چه بخوای چه نخوای دیگه مثل بچگی به آدم نمی‌چسبه و زندگی خودش رو داره. پس اون ۲۰ سال اول مهمه که چقدر همدل و مراقبش باشی. همون زمان اگر واقعا بتونیم برای بچه‌مون وقت بذاریم و مفید باشه از هر چیزی برای بچه بهتره.

عزیزم تنها راهش اینه که خیلی به خودت برسی.سعی کن روتین پوستی و ارایشو و اندامتو اینارو همیشه به بهترین نحو حفظ کنی.والا منم ۳۰ دارم گاهی به این چیزا فکر میکنم.چون دورم همه ۱۷ سالگی بچه دار شدن.ولی چه میشه کرد.گذشته رو دیگه باید رها کرد.فقط فکر آینده باشیم

منم دقیقا به همه اینا فکر کردم و حتی به همسرم میگفتم اگه تو سن پایین بچم من بخاطر کهولت سن بمیرم چی
بچم بی مادر میشه
نگرانی های طبیعی مادراست
هر مادری تو هر سنی یه سری نگرانی مرتبط با اون سن داره
و اگه نگران نباشیم مادر نیستیم اصلا

ولی وقتی داره کوچولو میاد دیگه باید فکرای منفی تعطیل شه .
تازه من پیش خودم میگم خوبه باباش از من جوون تره بیشتر زنده میمونه 😁😁😁🤣🤣🤣🤣
همینقدر استرسی و فکری

وا سن ی عدد من کسایی میشناسم ۲۷ ۲۸ سال اینقدر که بی حوصله و افسرده که اصلا نباید هیچ وقت بچه دار بشن . بعدشم ی زمانی فاصله سنی بین مادر و فرزند کم بود ولی الان خیلی زیاد شده چون ازدواج ها دیرتر شده بچه دار شدن هم عقب افتاده و وقتی دخترت ۲۰ ساله بشه شبیه خودش خیلی زیاد هست

منم مثل شمام🥺 خیلی شبا تا دور وقت بیدارم و فکر میکنم اینقد زنده میمونم که براش مادری کنم
به خودم میگم در حقش ظلم نکردم بارداری من به لطف خدا بوده آخه مشکل ناباروری داشتیم
خدا خودش به قلبمون آرامش بده و نی نی هامون سالم و سلامت بغل بگیریم 🥺🥺

دقیقا منم مثل شما فکر میکنم