چقدر احتیاج داشتم یکی روزای اول زایمان درکم کنه... البته خواهرم یکم همدلی کرد باهام خدایی و مادرم هم همه‌جوره برام بود ولی یکی مدام یادآوری کنه تحمل کن عادیه زوزای خوب میرسه نه که همش بگن برو خداروشکر کن هر چی بزرگتر بشه بدتره ولی واقعا اون اولا حتی تا سه ماهگی خیلی سخت گذشت ...الان تازه دارم بزمیگرم به زندگی با اینکه روشنا مدام بازی میخواد و میخواد یکی باهاش حرف بزنه با اینکه باید همش بغلم باشه حتی موقعی که میرم یه لیوان اب میخورم ...

بذار دندون در بیاره
بذار چهار دست و پا راه بره
بذار خودش راه بره
خرابکاری کنه بزنه بشکونه
و......
اینا چیزایی که فقط دهنشونو باز میکنن به جای دلداری میگن
والا ما خودمونم میدونیم چالش داریم دیگه نمیخواد آینه بشین و یاداوری کنین

برای ما هم همین بود هیچکس درک نداشت ، ۳ ماه اول واقعا سخته منم هرچی میگن جلوتر میره سخت تره میگم چرت میگن الان خیلی بهتره اون اوایل نه خودت رو به راهی نه یه لحظه خواب داری همه جوره تو فشاری مخصوصا بچه اول بی تجربه ای من میخواستن برن همش گریه میکردم از ترس

منم هیچکس درک نمیکنه فقط بلدن غر بزنن ک چرا خونه هات بهم ریختس چرا غذات آماده نیس اصلا درک نمیکنن ک بابا شبا خواب کامل ندارم روزا کلی کار انجام میدم از طرفی هنوز بدنم رو ب راه نشده جای بخیه هام درد دارم..مامان و بابام از همه بدترن هم میگم بابا یکم درک کنین میگن بچت ساکته .مثلا تو هفته شاید یکساعت بچه منو ببینن همون ک ساکته دیگ حرف منو قبول ک نمیکنن میگم غرمیزنه یاگریه میکنه میگن ما ک هروقت دیدیمش ساکت بوده والا

اون اوایل واقعا زندگی افتضاح به تمام معنا بود
مخصوصا تا دو ماه سه ماه.
درسته هر مرحله چالش خودشو داره ولی الان خیلی شرایط بهتره.‌‌.