دیشب خواب دیدم پسرم به دنیا اومده، و حالا دوست دارم تمام روز رو دراز بکشم، به سقف خیره بشم و گریه کنم
چون تمام این ۹ ماه یک طرف و این هفته اخر و چشم انتظاری هر روزه یک طرف... دیگه نه دلم طاقت داره نه جسمم
ترس از زایمان و دلتنگی و چشم انتظاری بقیه و تماس ها و پیام هاشون که بچه به دنیا اومد یا نه و...
واقعا هر روزم داره به اندازه یک هفته می‌گذره، همه کارهام رو هم کردم و هیچ کاری ندارم، اگه داشتم هم دیگه حوصله اش رو ندارم
از طرفی دکترمم دیروز گفت دهانه رحمم خلفیه که خب الان علاوه بر همه اینا استرس اینکه ممکنه در نهایت قدامی نشه و ببرنم سزارین هم اضافه شده به دردهام...🫠

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط