سلام دلم گرفته به بچه جاریم نگاه میکنم ی بچه ی ساله اروووووم اصلا بهونه نمیاد به مادرشم وابسته نیست
اما پسر من بدون من جایی نمیره و نمیمونه
مهمونی تو جاهای غریب گریه میکنه و میگه بریم خونمون
همس بهونه میاد. و ایراد میگیره از وقتی از از شیر گرفتمش بیشتر وابسته شده بهم نمیدونم چیکار کنم کم اوردم تو رو خدا کمکم کنید

دختر خوبه وابسته باشه تا عادت کنه بدون پدر و مادر جایی نره دختر من خیلی وابسته بود همه غر میزدن بهم منم میگم خودم دوست دارم سخته ولی سختیش و به جون میخرم چون دختر الان 14 سالش خداروشکر بدون من هیچ کجا نمی مونه ولی دختر جاریم اونم 14 سالش از خونه انکار فراریه از بچیگیش همین جوری بود برعکس دختر من الان خونه هرکی بگی شب تنهایی میمونه من اصلاااا دوست ندارم حتی خونه دوستش، شبا میخوابه
ولی پسرم و رو نه عادت ندادم جون پسر باید تو اجتماع بزرک بشه نباید وابسته من باشه ولی با این حال بازم اجازه نمیدم تنهایی جای بمونه فقط ام با باباش و خواهرش و مامانم اجازه میدم بره که میدونم خیلییی مراقبشن پیش بقیه نمیذارم تو مهمونی هام کلا پیش بچه هاست اصلا پیش من نمیاد منم استراحت میکنم اتفاقا

پسرررر مننننن

من همش خداروشکر میکنم ویهان به من وابستس وقتی وسط جمع دنبال من میگرده از دست من فقط خوراکی میخوره ذوق میکنم

من دوست داشتم دخترم بدون من جایی نره چون اینجوری کمتر مریض می شد ولی از سختی ها منم کم آوردم دو سال تا صبح نمی‌خوابه ، خوابش به شدت کم تو همه کارها تنها هستم تندتند مریض میشه بد دارو نمیخوره همش گریه غر ...
همش سردرد دارم بی حالم و ...

عزیزم بچه ها همه تو این سن اینحورین پسر منم ب شدت ب من وابستس حتی در حد حمام رفتنم نمیتونه ازم جدا بشه کم کم خوب میشن از یه سنی ب بعد