سلام مامانا ی غمی رو دلمه پسرم ده سالشه پارکم کنار خونمونه نمی‌دونم چرا هروقت می‌ره پارک هیشکی باهاش بازی نمیکنه وندشب پیشم چندتا بچه جلوش گرفتن ک بزننش یه استرسی دارم خدامیدونه یعنی اسم پارک میاد حالم بد میشه دخترمم بچس میخواد بره بازی کنه من نمیبرمش یااگه بریم همش نگام رو پسرمه چکارکنم قلبم آروم بگیره ایقد حساس نباشم

سلام عزیزم دختر جاریم اینجوری بود رفت مشاور الان انقدر با اعتماد بنفس من پیشش کم میارم

مثل پسرمنه لابد جزیکی دونفر باهیشکی حرف نمبزنه منتظره بقبه بیان دوستش بشن یکی توژیمناستیک بهش گفته باهات دوست نیستم دیدم همش توفکره گفتم‌بااهاش حرف نزن حالتو بدمیکنه بهش بگو دوست نباش یا بگو بافلانی دوستم یابگو بایکی دیگه دوست میشم. اعتمادبنفس خیلی تاثیرداره. منم نگران پسرمم بایکی دوسته که من براش پبداکردپ یه روزمباد کلاس به روزنمباد قبلا توپارک باهم دوستشون کردم همش میگه فقط اون بایدباشه الانم چن وقته نمیاد این تنها میمونه سمت هیشکی نمیره توداره کلا نگرانشم‌منم ...پسرشما ۱۰سالشه رواعتمادبنفسش کارکن اونم بایدپاپیش بزاره واسه دوستی هرکی هم خواست بزنه اول بگه کارت خوب نیس خوشم نمیاد یاخواست بزنه دستشومحکم بگیره اگه خبلی دیکه وحشی بودخواست بزنه اینم بکوازخودش دفاع کنه کلا ولی پارک جای بچه های خوب مودب نیست هرفحشی مبشنوی توپارک همون بهتربااونا بازی نکنه