خانما دخترم ی مدت تا چیزی بخواد یا...بگم نه قهر میکنه شروع ب گریه کردن مکنه نمیدونم چطور این عادت از سرش بندازم همش میگه من قهرم لج مکنه

حالا جالب میدونی چیه پسره من وقتی باهم تنهایم وقتی میگم نداریم میفهمه نداریم وای از اینکه بریم جایی یا باباش خونه باشه اصلا دیگه هیچی با گریه کاراشو پیش میبره ماهم مثلا میریم مهمونی بخاطره اینکه ۱ساعت بشینیم باید باهاش راه بیایم و گوش کنیم و این مسئله رو نمیدونم من چطوری حل کنم

کاش پسر منم قهر کنه چنان جیغ و گریه و کولی بازی راه میندازه

بگو «به فلان دلیل نمیشه پس قهر کردن فایده ای نداره ، هروقت قهر ت تموم شد بیا پیشم»
بعدش هم کامل بی توجهی کن به قهرش
کم کم میبینه قهر الکی بی فایده س می‌زاره کنار