گاهی وقتا میگم اصن معلوم نیست بچم برسه به بغلم یا نرسه کلا نگرانشم
جدا از همه اینا یه حس گناه تو وجودمه نمی‌دونم چرا نمیتونم باهاش ارتباط بگیرم 🥲
اصلا انگار برام سخت باشه یا انگار ازش قهر باشم اینجوریم 🥲😭
دوسش دارم ولی نمیخوام حرف بزنم یا مثلا صداش کنم فقط گاهی اونم کم
یعنی حس میکنم یه آدم غریبه و زیاد تمایل ندارم باهاش ارتباط بگیرم 🥲
خیلی حس بدیه
دوست دارم باهاش رفیق بشماااا ولی نمیتونم انگار دیوار جلومه یا فاصله زیادی داریم 🥲

عزیزم منم اونطوری بودم حتی تو هفته شما که لگد اینا میزد من حس خوبی نمیگرفتم ولی الان خیلی ذوق میکنم دوسش دارم

عزیزم همه افکارت ب خاطر بارداریه ...ب دنیا ک بیاد همه چی عوض میش

اگ بچه اولته طبیعی بعد که به دنیا بیاد خوب میشی

شماهم سعی کن عزیزم حرفای قشنگ به بچت بزنی وارتباطتوبیشترکنی درسته بعضی وقتامیگیم ایناالکیه بچه صدامون نمیشنوه امامشاورمیگفت اینقدرصدامون واضح میشنوه که وقتی بدنیامیادباصدامون اروم میشه

عزیزم منم اوایل اینجوری بودم دکترگفت افسردگی قبل زایمانه وطبیعیه که واسه اولین باریه عضوجدیدقراره به زندگیت بیادهمه ایناطبیعیه نگران نباش امافکرای منفی هم نکن سعی کن ارتباطتوبابچت زیادوخوب کنی چون مشاورمیگفت بچه وقتی بدنیامیاداگه درطول بارداری مادرباهاش صحبت کنه ارتباطشوزیادکنه وقتی بدنیامیادفقط صدای مادرش براش اشناس وزوداروم میشه

خیلی طبیعیه این عواطف.منم اینجوری بودم الان با باباش رفت بیرون هزارتا ماچش کردم حالا قراره ۱ساعت دیگخ برگرده

منم همینطوریم اصلا نمی‌دونم قراره کی باهاش کنار بیام دوستش دارما ولی بهش عادت نکردم هنو

عزیزم این نگرانیا خیلی طبیعیه
منم دارم
میدونم وقتی دنیا بیادم همش نگرانم اتفاقی براش نیوفته
وقتی بخواد بره مدرسه ام شاید نگران خیلی چیزای دیگه باشم و این قضیه پله پله با سن بچه رشد میکنه
مهم این نگرانیا نیستن
مهم نحوه برخورد من با این نگرانیا ست و اینکه چقدر بهشون هویت بدم و چقدر براشون جایگاه قائل بشم ...
منم که جایگاه این نگرانیا رو مشخص میکنم

بعضیا دیر با این قضیه کنار میان جای نگرانی نداره کم کم بهش عادت میکنی و میشه کل وجودت