من بچه اولم ۳ سالو ۹ ماهشه،الان ک باردارم میگم وای کاش زودتر فارغ شم پدرم درومد خیلی اذیتم،بعد یهو یاد نوزاد و دردسراش میفتم پشیمون میشم،یه لحظه میگم واااای چ غلطی کردم تازه داشتم راحت میشدم دوباره از اول افتادم تو راه بچه داری،تازه دوتا شده خیلی سختره،دوباره با خودم میگم ن بابا خوبه دوتاش باهم بزرگ میشه و یه عمر راحتم دیگه،نمسدونم چمه خل شدم😔یبار خوشحالم یبار پشیمون

ولی به نظرم فاصله سنی مناسبی دارن درسته یکم سخت هست یکی دوسال ولی بعد لذت میبرین خدا خودس کمک میکنه

تازه این پشیمونی ها از 5ماه به بعد میاد سراغ آدم

واییییییییییی منممم
بچه هات چی هستن

من دخترام سه سال فاصله دارن دو سال اولش یکم سخته البته اگه کمک داشته باشین مثلا مامانتون یا خواهرتون نزدیکتون باشه که بعضی وقتا کمک حالتون باشه خوب میشه ولی اگه مثل من که خانوادم شهرستان بودن و دست تنها بودم یکم چالش داره ولی الان که شکر خدا بزرگ شدن خیلی خوبه

خل نشدی همه این فکرا رو مبکنیم آخه اون بچه ام بزرگه چه جور دوباره همچین غلطی کردم بعدم دوباره میگی حالا دبگه دو تا بچه رو باید داسته باشی

۱۸ ماهه🫡

چقد منی

منم همینم😅 بچه اولم ۴ سالشه. هم میخوام زودتر بزام راحت شم ازین وضعیت بارداری هم میدونم بعدش سخت تره. هم دلم برا اولی میسوزه و استرس دارم با ۲ تا بچه چه غلطی قرار بکنم اونم دست تنها تو شهر غریب. همه این فکرا طبیعیه باید بسپریم به خدا کمکمون کنه

بعضیا شیر به شیر میشن اونا چی عیب نداره نعمت خداس خیلیم کار خوبی کردی اوردی فاصله سنی زیاد باعث میشه بچه ها همو درک نکنن