من واقعا پشیمونم بچه دار شدم دوس داشتم توی شرایط خوب بچه دار میشدم و ناخواسته باردار شدم من رفاه خودم و بچم برام مهمه شرایط مملکت خوب نیس گرونی خیلی اذیتم میکنه اون چیزایی که توی ذهنم بود نمیتونم برام بچم اجرا کنم واقعا ناراحتم به خودم قول دادم دیگه بچه نیارم سنم بالا رفته اگه تا قبل ۴۰ سالگی اون شرایط خوب و داشتم بازم بچه نمیارم قبلا میخواستم بیارم ولی پشیمونم شما چی؟

شما دیگه خیلی کمال‌گرا هستین اینطوری باشه هیچ کس بچه نمیاره تا حد و حدودی باید نیازهای بچه رو برآورده کرد بعدش دیگه باید خودش زندگی خودشو بسازه

منم باهات موافقم کیفیت زندگی خیلی مهمه انشاالله خدا همین یکی رو حفظ کنه و بتونیم به بهترین شکل بزرگ و تربیت کنیم

باتوجه به این حرف شما کلا قسمتی از جامعه نباید حس پدر و مادر شدن رو بچشن چون نمیتونن این رفاه که تو ذهن شماست رو براورده کنند‌.اون چیزی که بچه رو خوشبخت میکنه و احساس رضایت به بچه رو میده تربیت درسته وگرنه برو ببین چه بچه های هستند که از نظری رفاه کاملا اوکی هستند ولی بازم اون حس رضایت مندی رو ندارند چون دقیقا توی تربیت و زیادی خواهی نداشتند موندن.‌‌‌‌‌...

تا شرایط مالی خوبی نباشه اوردن بچه گناه
فردا بخاد با فقر حسرت بزرگ بشه

دقیقا منم اگه بتونم حداقل تا ۱۸ سالگی رفاه شو آرزوهاشو تامین کنم میارم وگرنه یه زندگی پر حسرت اصلا که خودمم داشتم واقعا ارزش نداره که یه عمر بگه کاش دنیا نمیومدم اون آدمه نه تنها شرایط جامعه شرایط خونه و خانواده هم مهمه دیگه

خدا سلامتی بده به همه ، و البته دور از جون همه
یکی از اقوام ما ۱ پسر داشت، بنده خدا عروس خالم مادرشو برد حمام تو حمام هر دوشونو گاز گرفت ، پسره نه خاله داره نه عمه داره نه مادر داره و نه خواهر .
من دائم اون جلو چشمم، میگم بچه منم تنها میشه هیچکسی رو نداره ، از طرفی هم شرایط جامعه واقعا نابه سامان ، آدم نمیدونه چکار کنه

آره واقعا اون کیفیتی که مد نظر بود نمی‌تونیم برا بچه فراهم کنیم

ما قصد داریم دومی رو بیاریم
چون شوهرم میگه از نظر مالی مشکلی نداره

ماهم همینیم

والاماکه توخرج یدونشم موندیم تاحدامکان سعی داریم نیازهای این یکیوبراورده کنیم حسرت به دل نمونده ولی دوتابشن تلاش هامون نصف میشه به هرکدوم نصفه نیمه میرسه که من دوس ندارم عذاب وژدان میگیرم میترسم بچه دیگه بیارم

منو همسرمم کاملا مخالف بچه ی دومیم حتی دستگاه گذاشتم که ناخواسته باردار نشم،همین یدونه رو در حدتوانم تو بهترین شرایط بزرگ کنم کافیه،دیگه قدیم نیس که،بچه همه چی میخواد اگه نمیتونم فراهم کنم واسش پس چرا در حقش ظلم کنم و دومی رو بیارم؟این خودخواهیه ...فردا پس فردا که بزرگ شد یقمو بگیره که چرا با این شرایط منو بدنیا آوردی منم نمیدونم بعضیا با چه جراتی با این شرایط نامعلوم و سخت تو اقدامن و معتقدند که روزی رسان خداس،،بابا ساعت به ساعت همچی گرون میشه والا من که نمیتونم ببینم از جلوی یه مغازه که رد میشیم یا بوی یه غذایی به بچم بخوره با حسرت نگاش کنه من میمیرم اون لحظه

دقیقا طرز فکر منو داری ...من یک سال و نیمه برنامه ی مهاجرت رو دارم .منتظرم شرایط کاری همسرم اوکی بشه
حتی با چند تا مدرسه ی بین المللی صحبت کردم که از پیش دبستانی بره تا قبل از مهاجرت
چون واقعا نگران آینده و شرایط کشور هستم ...
امیدوارم بهترین اتفاقات برای نسل جدید بیفته

بجه اول یا دوم؟

با حرفات کاملا موافقم و دیگه هم قصد بچه آوردن ندارم

من دو دل هستم میگم یکی بیارم بچم تنها نباشه شوهرمم مبگه وضعیت جامعه خوب بچه ن می‌رسم ن بعش فکر می‌کنیم تا شرایط خوب بشه

منم قصدشو ندارم دیگه