خانمای شاغل من قبل ازدواجم شاغل بودم از وقتی که ازدواج کردم چون اومدم شهر دیگه و همسرم زیاد دوست نداشت سرکار برم دیگه یکسال اول ازدواجم نشستم خونه . و بعد اون یکسال باردار شدم الان که دارم بچه دار میشم بخاطر بچم و روحیه خودم تصمیم دارم مجدد برم سرکار اینجا کسی هم ندارم بچمو بزارم پیشش میخوام از تجربیات مادریتون در روزای اول بارداری تون بهم بگید

عزیزم نه ماهگی بچه م باید می رفتم سر کار وخیلی سخت بود . دوماه رفتم دوباره نرفتم تا ۱۵ ماهگیش بازم سخت بود . بعد سه سالگی خیلی بهتر شد .
و اما اینو بگم که دخترم هنوزم دوست نداره من کار کنم. خیلی اون پنج روز هفته براش سخت می گذره .
و شما که کسی رو هم نداری بچه رو پیش کی می خوای بذاری ؟ پرستار ؟ بسیار کار سختیه . به نظرم صبر کن بچه به دنیا بیاد بعد می بینی کی شرایط برای هردوتون بهتره که شاغل بشی . من اگه اجباری نبود تا سه سالگی نمی رفتم و پیش بچه م میموندم

من‌یه فرزند سه سال و نیمه دارم.تا الان خواهر و مادرم نگهش میداشتن،از مهر ماه گذاشتمش مهد کودک.الان تصمیم به بارداری برای فرزند دومی رو دارم.و تصمیم دارم چون بچه هام دوتا میشه.بعد از ۹ ماه مرخصی زایمانم،دوسال بدون حقوق بگیرم که دومی بشه سه سالش و اولی بره مدرسه .به نظرم سالهای اول از نظر روحی و جسمی برای مادر سخته.کنار بچش تو خونه باشه بهتره

واقعا موقعیت سخت و پیچیده ایه
و هر کسی خودش باید ادامه مسیر زندگیشو انتخاب کنه
من به عنوان یه ادمی که هم مادرش شاغل بوده و هم خودم قبل از زایمان شاغل بودم نظرمو میگم: اگه درامدت آینده بچتو خیلی تغییر میده توصیه میکنم بری سرکار، اما اگر حقوقت تغییر چندانی تو زندگی بچت نمیده نرو. چون به سختی های روحی و جسمیش نمی ارزه.

منم موقعی که دوماهه حامله بودم کارمو رها کردم و خیلی پشیمونم کاش حداقل تا العان ادامه میدادم...واقعا تو خونه نشستن برای ماهایی که ادم خونه نیستیم خیلی سخته
من واقعا حس بی ارزش بودن دارم و اعتماد بنفسمو از دست دادم...چون همیشه تو حساب خودم پول داشتم و همیشه پس انداز میکردم...هرچند شوهرم الان بهم پول میده ولی خب چون همیشه خودم کار کردمو پول داشتم ی جوریم 😔😔
واینکه نمیخام کل زندگیم خلاصه بشه تو بچه داری و پوشک عوض کردن
تصمیم گرفتم بچه ی ساله که شد برگردم سرکارم

من خودم کارشناس بیهوشی ام و هنوز مادر نشدم ولی همکارامو میبینم ک بچه دارن و بنظرم خیلی براشون سخته.سه سال اول زندگی بچه خیلییی ب مادر احتیاج داره.اگه من جای شما بودم و نیاز مالی هم نداشتم سرکار نمیرفتم.میزاشتم بچم بزرگ شه حداقل ۷ ساله بشه بعد کم کم شروع میکردم

کاش شوهرمنم ازاول دوست نداشت برم سرکار ،فقط یادم میاد تواولین صحبت گفتم شماباکارکردن من مشکل ندارین؟کاش میگفت دارم😫😫مادر باید خونه باشه کارکردن وبچه داری واقعا سخته ،برای من که اینجوره شاید بقیه توانشو دارن

حالا بذار بچه بیاذ بعد تصمیم بگیر

شما تو اولین پیامتون گفتید زیاد دوست نداشت برم سرکار😐😐😐

شغلتون چیه؟

عزیزم منم شهر غریبم و کسیو ندارم بچمو نگه داره و با خودم کنار اومدم ک بچه مهمه من آوردمش ب این دنیا ولی از طرفی هم جوری رفتار میکنم ک همسرم فکر نکنه ک کهنه شور بچه گرفته یکسری وظایفم میندازم گردنش.کلا نسبت ب مردا گارد ندارم حرف اصلیم اینه که مرد جماعتو هرجوری تربیت بکنی تا آخرش همونجور میشه. هنوز بچت ب دنیا نیومده فرصت خوبیه یواش یواش یکسری چیزا رو از اول بندازی گردنش یا مثلا جوری باهاش رفتار کنی یا طوری القا کنی ک از اول شاغل بودی ن ی زن خونه دار.

عزیزم اگر مشکل مالی ندارین
به نظرم بمون پیش کوچولوت و رو آینده فرزندت سرمایه گذاری کن
من خودم کارمندم و انگار آدم آلوده به کار میشه
اکثر اطرافیانم خانما کارمندن
ولی مادرای خانه دار بچه های موفق تری تربیت میکنن به نظرم
ما مادرای کارمند ۱۰۰ خودمونو واس بچمون میزاریم ولی از اونجایی که یه تایمی پیش بچه هامون نیستیم تو تربیتشون نمیتونیم خیلی عالی باشیم بهتره بگم موفقیتشونو نمیتونیم تضمین کنیم

عزیزم شغلتون چیه