امروز پسرمو با ماشینش بردم بیرون.‌
سه بار اومدیم دم در ، گریه کرد ک نمیخاست بیاد خونه. باز بردم یه کم دور زدیم. دیگه خستع شدم به زور آوردمش خونه. من هیچ وقت بچمو نزدم.‌اصلا زدن ندیدع. ولی امشب خیلی عصبی بود ، همش میزد تو صورتم. نمیدونم اینو از کجا یاد گرفته. همه چیو پرت میکرد. نمیدونم در این مواقع چیکار کنم. واقعا ب اندازه کافی بیرون بودیم.‌ تا حالا ندیده بودم انقدر عصبی بشه. هر وقتم نمیخواست بیایم خونه بغلش میکردم میوردمش بالا دیگه یادش میرفت. امشب یه مدل دیگه بود

ماشین چرخیدن مهم نیست باید راه بره انرزیش تخلیه بشه

وقتی تصمیم میگیرید برید خونه باگریه ی بچه دوباره میرید میگردید بچه فکرمیکنه من هروقت گریه کنم کاری که دلم بخادمیشه.دخترمنم همینه بزارم زمین مثل فشنگ میره.مجبورم فقط توکوچه خودمون بزارم بازی کنه که بن بسته.وقتی هم ببینم کافیه میبرمش بالا.اگه نیاد بستنی میخرم اگه بازهم گریه بکنه توجه نمیکنم

داره بزرگ میشه وخواسته هاشم براش مهمترنیشن دیگ

پسر منم کسی دست ب اموالش بزنهیا عصبیش کنه موهاش میکشه میزنه گاز میگیره 😁
تازه پرت پردنم داره البته کم کم داره بهتر میشه الان

پسر منم خونه مامانم برم نمیاد خونه دیگ انقد خسته میشه ک پامیشه خودش مث ادم بزرگا ب همه دست میده بای بای میکنه ک بریم

خب انرژیش تخلیه نشده

چون بلد نیستن چه جوری باید احساساتشون رو بروز بدن هیجانی رفتار میکنن طبیعیه رفتارش عزیزم

عزیزم این طبیعی هستش و به خاطر سن و انرژی که داره
پسر منم جدیدن اینطور شده

نمیدونم چرا بچه های هممون اینطوری شدن این مدت فک کنم برا سنشونه

وای نگو پسر من الکی گریه میکنه بهانه میگیره پرت کردن که طبیعیه برای ما .موی بچه های همسن شو میکشه میزنه