کیا شوهراشون از بعد بچه خیلی عوض شدن؟
من قبلا درس میخوندم و سرکار میرفتم شوهرم نه که بگم خیلی حامی بود ولی کاری هم به کارم نداشت
الان ارشد ثبت نام کرده امروز اولین کلاسشه. به این فکر کردم که اگه منم ثبت نام میکردم انقدر راحت میتونستم برم؟ انقدر اوکی بود؟
حتی چندروز پیش بهش گفتم میخوام برگردم سرکار با عصبانیت گفت خوبه دیگه بچه رو هم میذاریم پرورشگاه🫤
داشتم فکر میکردم جفتمون واسه زندگی زحمت میکشیم ولی زحمات اون مدرک میشه تجربه میشه مقام و پول میشه
زحمات من دود‌میشه و هرروز همون کارارو باید انجام بدم


پوشک واکسن یکسالگی هجده ماهگی مای بیبی مولفیکس استامینوفن شربت قطره

عزیزم مادری مادررررررر
نمیشه کاریش کرد
همسرت هم موفق باشه سودش برا شماست عزیزم

اینجوری فکر نکن.
تو فک میکنی بچه دست و پاتو بسته بیشتر عصبی میشی
ولی الان میتونی حامی شوهرت باشی بخونه .
وبعد یسال بچت از اب و گل دراومد تو شروع کن. یا حتی اگر خانواده ای داری که کمک کنن .میتونی شروع کنی .ولی نباید جوری نشون بدی که چون تو رفتی منم برم
یا نشون بدی احساس عقب موندن داری.
پیشرفت اون پیشرفت توام هست.
تو خودتو ازش جدا ندون.
اگر میره حمایتش کن.خوشحال باش
بعد توام برو هر کاری که حالتو خوب کنه و زندگیتو بهتل کنه.

عزیزم حق داری این فکریه که از سر همه مامانا میگذره... ولی این مقایسه آدمو نابود میکنه...پذیرش شرایط در عین حال حال تلاش... من خودم دکتری دارم کار خوبی هم داشتم ولی فعلا تو خونه هستم و با بچه داری عشق میکنم... چون مادرمو تو بارداری از دست دادم هیچ کمکی ندارم... نمیخوام برای 4
ماه حقوق بیشتر زودتر برم سرکار و بچم تو سن کم بره مهد بعد پیامدهاش براش یه عمر بمونه... تازه امروز فهمیدم احتمالا دوباره باردارم... بچه ها بزرگ میشن و دوباره میریم سرکار.... مگه تو 9 ماه بارداری مردااا هیچی از حس و حال ما میدونن؟ زایمان؟شیردهی؟میخوام بگم تفاوت رو ببین...پس این مقایسه ها آدمو نابود میکنه فقط

میدونی داستان چیه؟ داستان اینه که بچه دار شدن فداکاری حداقل یک نفر رو میطلبه و اون یک نفر تا چند سال باید خودش رو وقف اون بچه کنه تا سالم و شاد بار بیاد. بچه ها هم چون تو شکم مانان هستن از اول ازوهمون ابتدا میچسبن به مامان و انتخابش میکنن مگر اینکه مادر وا بده... از طرف دیگه خانواده یک نفر تامین کننده هم نیاز داره. پدر اگر بخاد والد اصلی بشه مادر باید تامین کننده بشه... کلا این نوعی تقسیم کاره. انرژی که برای بچه میگذاری خم دود نمیشه بره هوا. یک فرزتد به جهان هدیه میدی

عزیزم.منم مثل تو.من کارشناسی گرفتم نشستم تو خونه بچه داری ولی همسرم برای دکترا داره ثبت نام میکنه الهی قبول بشه من خوشحال میشم ولژ خودمم دوست داشتم برم دنبال درس اما چهارتا بچه دارم نمیشه
تو همین روزا که فکرم درگیر بود دخترم یک انشا نوشت برای مدرسه از زحمات مادر
یک جمله این بود:مادرم استراحت ،تفریح ،پیشرفت درسی و کاریش به خاطر بچه هاش کنار گذاشت و این جمله معنای بهشت زیر پای مادرم است رو میده و حقیقتا مادر بودن از خودگذشتگیس
خیلی هیجانی شدم وقتی برام خوند💛

منم واقعا از اعماق وجودم درک می کنم چقدر بی پول شدیم و به شدت دلم میخواد برم سرکار چون واقعا حقوق شوهرم بخور و نمیره. یعنی مقداری که میخوریم تا نمیریم. به رفاه نمیرسیم. ولی میخوام خودم غذای بچه رو درست کنم و خودم ازش نگهداری کنم چون اگه برم سرکار باید حقوقمو بدم مهد. مامان خودم که کمک حالم نیست و پی سرگرمی های خودشه مامان اونم هست ولی نمیتونم روش حساب کنم چون میترسم بعدا منت بذاره

گوش شیطون کر ما تقریبا همه کارت نصف به نصف هست
اون باشگاه می‌ره منم میرم
اون درس میخونه سرکار هست منم سرکارم هستم جلسات کاری هم خودش میبرتم بچه ها رو میگیره تا برم و بیام
هروقت هم بگم میخوام برم دورهمی با دوستام پسربزرگه رو میگیره من برم

همینه دیگه ما زنا هیچ وقت زحماتمون دیده نمیشه سودش برای خودمون نیست انگار وقف خانوادمون باید بشیم صبح تا شب کارای خونه رو بکن بچه داری بکن آخر سر همه چی به نام مرد پول میخوای باید براشون توضیح بدی چی میخوای بخری تا پول بدن به آدم شوهر من چس تومن به من هر هفته میده منم خرجش نمیکنم یک سومش رو خرج میکنم بقیش روپس انداز میکنم برا خودم

به نظر من یک زن تا وقتی خونه پدرش هست ۸۰ درصد موفقیت رو میتونه داشته باشه بعد ازدواج هم تا زمانی که بچه نداره میتونه ۱۰۰بشه بعدش مدام درگیر بچه هستیم چون میخوایم همه چی به نحو احسنت باشه برای بچه
باید کنار اومد به نظرم

نمیشه از خانوادت کمک بگیری
خوب طبیعی که همسر سرکار میذه و اونقدری تایم نداره که بچه نکه داره
ولی دانشگاه میرم کلاس عربی ثبت نام کردم
کلاس دستیار دندون پزشک و ... تو همین دوران بچه داریم رفتم
ولی از مامانم کمک گرفتم

عزیز من با خاطر بچه ها سرکار نرفتم دیگه مهم بچه هام هستن نه پول ومقام منم بیمارستان قسمت اداری کار میکردم

منم وقتی نتیجه ارشد شوهرم اومد گفتم کاش منم مینوشتم گفت با بچه نمیتونی که
میگم برم سرکار میکه با بچه نمیتونی
میدونم سخته ولی حیفم میاد عمرم داره بیهوده میگذره عاشق بچه هامم ولی مادربودن یه بخش زندگیه الان شوهرم دانشگاه میره سرکار میره باشگاه میره ولی من صبح تا شب خونه ام اصلا نمیتونم بچمو یه ربع پیشش بذارم برم حموم میکه نرو‌گریه میکنه

عزيزم اكه ميتوني برگرد سركارت برا روحيه اتم خوبه اگه كسي هست نگه داره بچه و

منم خیلی دوس دارم برگردم سرکار اما واقعا دلهره بچمون دارم واسه همین تا دوسالگی دخترم نمیرم سرکار ولی هیلی نامردیه اینکه زحمت بکش درس بخون بعد بچه دار شدن همه چی دود میشه

متأسفانه درکت میکنم