تجربه زایمان (پارت اخر) :
حال و روز من اون روزا اصلا تعریفی نداشت هرکی میدید دلش به حالم میسوخت، هم روحی هم جسمی پریشان حال بودم، تو بیمارستان هربار میرفتم سرویس کلی گریه میکردم، پشت در ان ای سیو، تو اسانسور، گوشه دیوار، هرجا خودمو تنها گیر میاوردم میزدم زیر گریه و التماس خدا میکردم هرچه زودتر مرخصمون کنن چون دیگه کشش نداشتم، پنج شش روزی بیمارستان بستری بودن بچه ها، روز پنجم ریحانه جانم مرخص شد و فاطمه بالام هم انتقال پیدا کرد به بخش معمولی و همه دستگاه هارو ازش جدا کردن،و خیلی زود راه افتاد در حالیکه روزای اول از هر دکتری وضعش رو میپرسیدم میگفتن هیچی معلوم نیس احتمال زیاد یک ماه یا کم کم دو هفته اینجا بمونه ولی لطف خدا فقط پنج روز موند و خیلی سریع تنفسش بهتر شد و بعد یک روز مرخصش کردن،دیگه نمیدونم امپول ریه ای هم که یه هفته قبل زایمان زده بودم موثر بوده یا نه، البته اون وسطا یک روز حالش بد شده بوده و دستگاهشو تغییر داده بودن انگار شرایطش وخیم شده بود ولی با کلی نذر و نیاز و لطف خدا کوچولوهام رو سالم بغل گرفتم، فاطمه من یک و نیم کیلو بود با قد ۴۰ موقع تولد و الان ۴ کیلو شده با قد ۵۵، ریحانه ام هم دو کیلو بود با قد ۴۱ و الان ۵۲۰۰ شده با قد ۵۷، ما بعد مرخص شدن از بیمارستان تا چهل روز درگیر زردی ریحانه و به زور شیر خوردن و وزن نگرفتن فاطمه بودیم و کلی سختی کشیدیم تا اینجا و میدونم که ادامه مسیرم اسان نخواهد بود ولی به یاری خدا امیدوارم🥰
کوچولوهای شما موقع تولد و الان وزن قدشون چند بوده؟

تصویر
۱۱ پاسخ

خدا حفظ کنه نی نی های قشنگت رو،
دخترای منم نفس وزنش موقع تولد ۱۹۳۰ و پناه ۲۷۰۰ بود موقع تولد نفسم نیاز به اکسیژن پیدا کرد چند ساعتی و هم اینکه هر دوشون افت قند داشتن چون من خودم دیابت بارداری داشتم و شیرینی چیزی نمیخوردم
ولی دخترای شما رو چقد زود مرخص کردن با اینکه خیلی زود بدنیا اومده بودن و وزنشون کم بوده،

جوووونم😍خدا حفظشون کنه
واقعا خدا قوت میگم بهت مامان دوقلو بودن همه این خستگیایی کع ما میکشیم مال تو دوبرابره🥲آرزوی سلامتی دارم واسه خودت و ناز دخترات❤️

الهی من قربونشون بشمممم خداحفظشون کنه عزیزم 🧿🧿

ماشالله بهشون خدا رو شکر خوب شدن

منم سزارین شدم عملم و بی حسی ک ازش میترسیدم درد نداشتن خوشحال بودم

نگو قرار بود بی شیر شم بچم بخاطر افت قتد و زردی بستری شع کلی عذاب بکشم بعدم گفتن گوش و قلب و لگنش مشکوکه بعد تیروییدش مشکوک شد کلی سختی و عذاب کشیدم

وای خدا چقدر بهت سخت گذشته دختر من 36 هفته 3 کیلو بود با قد 50

🥲🥲🥲❤

من ۳۱ هفته ۱۳۸۰ الان شده ۳۵۰۰

مبارکه
قد و وزن بچه ها خوبه
دختر من خب ۴۰ هفته به دنیا اومد
سه ماهگی قد ۶۰ بود فکر‌ کنم وزن هم همون ۵۹۰۰ بود

ماشااالله به تو مادر وکوچولو های قویت😍خدا حفظتون کنه برای هم واینکه اسمای خیلی قشنگی دارن دخترات

خدا حفظشون کنه برات عزیزم خیرشون رو ببینی
پسر منم ۳۶ هفته به دنیا اومد ولی خداروشکر بستری نشد
وزنش ۲۲۰۰ قدش ۴۴
۸ ماهگی ۸ کیلو و قد ۷۰

خدا حفظشون کنه

سوال های مرتبط

مامان نلا🐣 مامان نلا🐣 ۳ ماهگی
تجربه زایمان من (پارت اول)
روز اول ۴۰ هفتگی رفتم بیمارستان هیچ دردی نداشتم ورزش هم نکرده بودم همین که رفتم معاینه کردن دهانه رحمم پیدا نمیشد بعد که به سختی دردناکی ی پرستار نتونست یکی دیگه اومد گفت یک فینگر هستی گفت بستری شو اینا من گفتم تا دردام شروع نشه بستری نمیشم به زور منو راضی کرد بستری بشم شب توبیمارستان موندم دردام شروع نشد بخش اورژانس بود جا نداشتن یه خانوم بود دردام شروع شده بود جیغ میزد خیلی ترسیده بودم خلاصه روز بعدش گفتم نه منو مرخص کنید میرم خونم خلاصه شوهرم اومد مامانم اومد گفتم میرم خونه مرخص شدم ورزش و پیاده روی رو شروع کردم (ولی دیگه دیر بود😂) کلی پیاده روی ۲ روز بکوب تو باغ پیاده روی کردم دیدم دردی نداشتم شب یکی اومد پیشم گفت بچه خفه میشه فلان میشه ترسیدم روز بعد باز رفتم بیمارستان بستری شدم بازم تا ۲ روز معاینه های دردناک داشتم خیلی بد بودم یادم میاد که چجورب معاینه میکردن از زندگی متنفر میشدم با هربار معاینه یه قرص میذاشتن دردام شروع نشد
مامان اهورا مامان اهورا ۵ ماهگی
در اینجا سوال یا تجربه‌خودتون رو بنویسید رفته‌رفته حال بچه بهتر می‌شد و یکی‌یکی شلنگ‌ها و دستگاه‌ها رو ازش جدا می‌کردن. دیگه بهش مسکن و داروی بیهوشی نمی‌زدن و یواش‌یواش هوشیار شده بود. خیلی کم چشم‌هاش رو باز می‌کرد و بعضی وقت‌ها دست و پاهاش رو تکون می‌داد.

کم‌کم شیر هم می‌رفت بالا. تقریباً هر وعده ۲۰ سی‌سی بهش شیر می‌دادن و شرایطش داشت بهتر می‌شد.

من هم وقتی دیدم حالش داره بهتر می‌شه، دیگه گریه کردن رو گذاشتم کنار. تصمیم گرفتم با انرژی مثبت برم پیشش. با خودم گفتم: «هرچقدر تا الان گریه کردم و ناله زدم، کافیه. دیگه باید با انرژی برم پیشش تا بچه‌ام یک مادر قوی داشته باشه. باید ببینه حال من خوبه؛ شاید حال اون هم بهتر بشه.»

کم‌کم با همهٔ پرستارها، دکترها و مادرهای اونجا دوست شده بودم. یکی‌یکی مادرها می‌رفتن و بچه‌هاشون ترخیص می‌شدن. برای تک‌تک‌شون ذوق می‌کردم و پا‌به‌پاشون می‌رفتم. کمکشون می‌کردم لباس بچه‌هاشون رو تنشون کنن. حتی بعضی وقت‌ها برای بچه‌هاشون شیر خشک درست می‌کردم و به مادرها می‌دادم.

خلاصه، از خوشحالی‌شون ذوق می‌کردم. دونه‌دونه هر کدومشون که ترخیص می‌شد، همدیگه رو بغل می‌کردیم و همه آرزو می‌کردن که یه روزی بچهٔ من هم از اونجا ترخیص بشه.

با پرستارها و دکترها هم دیگه کاملاً رفیق شده بودیم. من رو می‌شناختن، با هم حرف می‌زدیم، می‌گفتیم و می‌خندیدیم. دیگه طوری شده بود که لازم نبود حتماً سر یه ساعت خاصی برم. هر موقع می‌رفتم در رو می‌زدم، در رو برام باز می‌کردن.

حتی دیگه شده بود که توی بعضی کارها به پرستارها کمک می‌کردم؛ هر کاری که از دستم برمی‌اومد انجام می‌دادم