در اینجا سوال یا تجربه‌خودتون رو بنویسید رفته‌رفته حال بچه بهتر می‌شد و یکی‌یکی شلنگ‌ها و دستگاه‌ها رو ازش جدا می‌کردن. دیگه بهش مسکن و داروی بیهوشی نمی‌زدن و یواش‌یواش هوشیار شده بود. خیلی کم چشم‌هاش رو باز می‌کرد و بعضی وقت‌ها دست و پاهاش رو تکون می‌داد.

کم‌کم شیر هم می‌رفت بالا. تقریباً هر وعده ۲۰ سی‌سی بهش شیر می‌دادن و شرایطش داشت بهتر می‌شد.

من هم وقتی دیدم حالش داره بهتر می‌شه، دیگه گریه کردن رو گذاشتم کنار. تصمیم گرفتم با انرژی مثبت برم پیشش. با خودم گفتم: «هرچقدر تا الان گریه کردم و ناله زدم، کافیه. دیگه باید با انرژی برم پیشش تا بچه‌ام یک مادر قوی داشته باشه. باید ببینه حال من خوبه؛ شاید حال اون هم بهتر بشه.»

کم‌کم با همهٔ پرستارها، دکترها و مادرهای اونجا دوست شده بودم. یکی‌یکی مادرها می‌رفتن و بچه‌هاشون ترخیص می‌شدن. برای تک‌تک‌شون ذوق می‌کردم و پا‌به‌پاشون می‌رفتم. کمکشون می‌کردم لباس بچه‌هاشون رو تنشون کنن. حتی بعضی وقت‌ها برای بچه‌هاشون شیر خشک درست می‌کردم و به مادرها می‌دادم.

خلاصه، از خوشحالی‌شون ذوق می‌کردم. دونه‌دونه هر کدومشون که ترخیص می‌شد، همدیگه رو بغل می‌کردیم و همه آرزو می‌کردن که یه روزی بچهٔ من هم از اونجا ترخیص بشه.

با پرستارها و دکترها هم دیگه کاملاً رفیق شده بودیم. من رو می‌شناختن، با هم حرف می‌زدیم، می‌گفتیم و می‌خندیدیم. دیگه طوری شده بود که لازم نبود حتماً سر یه ساعت خاصی برم. هر موقع می‌رفتم در رو می‌زدم، در رو برام باز می‌کردن.

حتی دیگه شده بود که توی بعضی کارها به پرستارها کمک می‌کردم؛ هر کاری که از دستم برمی‌اومد انجام می‌دادم

وای خدایاااا چی کشیدی تو؟؟؟؟خوندم همشو گریم بند نمیاد.چقدر سختی کشیدی 😭😭😭😭الهی بمیرم چقدر بد بوده.
چه امتحان سختی واقعا.
الان خوبه پسرت؟؟؟

دقیقا منم یک هفته بستری بود دخترم تو ان آی سیو شبوروز همونجابودم ی اتاق داشت برا استراحت مادرا من باهمه مادرا دوست بودم ،روزای آخر فقط یکی دوبار رفتم خونه یکی دوساعتی براحموم روزای اول نمیتونستم تکون بخورم افسردگی گرفته بودم کارم همش شده بودگریه،ولی خب رفته رفته سعی کردم روحیمو بهترکنم،کل روزو بامامانای دیگ حرف میزدیم کلا سرم گرم بود کلی دوست پیدا کردم ،فقط روزای اول سختیش زیادبوددخترمنم اوایل بهش شیرنمیدادن،بعد از روز سوم شیرخشک دادن و کم‌کم گفتن شیرخودتو بدوش بعدم سینمو دادم،
روزای سختی بود،من میدیدم مامانایی ک بچهاشون اونجا فوت میشدن من پا بپاشون گریه میکردم،بعدازترخیص دخترم ب یکی از خانومایی ک باهاش دوست شده بودم پیام دادم ک بپرسم بچش چطوره مرخص شده یانه گفت فوت شده ۳۵ هفته ب دنیا اومده بود و تشنج کرده بود اون روز تا اخرشب حالم بد بود،خلاصه که تجربه عجیب و متفاوتی بود برام

خداروشکر گلم