پارت بعدی:

البته همهٔ مادرها خودشون فهمیده بودن. وقتی مادرها اونجا جمع می‌شدن، با همدیگه صحبت می‌کردن، ولی هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد با من صحبت کنه. من حتی نگاهشون هم نمی‌کردم. نه سلام می‌کردم، نه چیزی می‌گفتم. فقط گریه می‌کردم.

انقدر گریه می‌کردم که حالم بد می‌شد. پرستار می‌اومد منو می‌برد بیرون یا برام آب‌قند درست می‌کرد. کار به جایی رسیده بود که یکی از پرستارها می‌گفت: «ما اینجا اومدیم به بچه‌ها برسیم، باید به تو هم برسیم. این‌طوری نمی‌شه.»

دیگه همه خسته شده بودن، ولی از اون طرف دلشون هم برای من می‌سوخت. می‌گفتن: «تو نباید انقدر گریه کنی. راضی باش به رضای خدا. شاید اصلاً این بچه برای تو نمونه. شاید الان بری و یک ساعت دیگه حالش بد بشه.»

ولی من دیگه دلم طاقت نمی‌آورد.

این‌طوری نبود که بگم حتماً با تمام مریضی‌اش می‌خوامش؛ ولی عذاب وجدان داشتم. فقط گریه می‌کردم و می‌گفتم: «خدایا، من راضی‌ام به رضای تو. شاید تو می‌خوای منو عذاب بدی. شاید اصلاً بچه‌ام همین امروز یا فردا توی بیمارستان تموم کنه. هرجور که تو می‌خوای… فقط تو منو ببخش. فقط بچه‌ام منو ببخشه.»

وقتی می‌دیدم بچه انقدر تحت فشاره، آن هم به خاطر اینکه نارس به دنیا اومده، خودم رو قاتل می‌دونستم. خودم رو گناهکار می‌دونستم. اصلاً نمی‌تونستم نفس بکشم. نمی‌تونستم حتی یه لیوان آب بخورم.

حس می‌کردم من بدترین آدم دنیام، بدترین مادر دنیام

همین حس تورو درک میکنم من حامله بودم خودم نمی‌دونستم رفتم اسب سواری یهو دل درد شدید شدم بازم به فکرم نرسید شاید حامله باشم هفته بعد دوباره رفتم همون درد اومد سراغم که روز بعد رفتم دکتر صدا قلبش شنیدم دکتر گفت ضربان قلبش ضعیفه بعد یهویی چیزی تو دلم تکون خورد گفت برو چیز شیرن بخور برگرد منم رفتم بیرون با کمر خمیده هیچکس همراهم نبود یهویی چیزی تو دلم تکون خورد رفتم دستشویی باکمک منشی خون ریزی شدید شدم چنان زیاد بود یه لحظه زیر دلم خالی شد حس کردم الان میمیرم بعد کمک منشی رفت پوشک اینا آورد دوباره سنو کردم دکتر گفت متعسفانه سقط شده هنوزم خودم نبخشیدم یک سال تمام براش گریه کردم احساس شرم میکردم احساس میکردم قاتل بچمم 😭