دخترم از لحظه ای که بیدار میشه هیچی نخورده میگه بیا بازی کنیم
تنهایی اصلاااا نمیره سمت اسباب بازی و وسیله هاش
حتما من باید باشم
منم ک نمیتونم بیسچاری در اختیارش باشم نیاز به ناهار و شام داریم حالا کارای دیگع ضروری نیس ولی خب اینارو نمیشه انجام داد
بخدا دارم روانی میشم واسه یه ناهار درست کردن به جنون میرسم تا اماده میشه
هی مامان بیا مامان دیرکردی، اخرم میاد میچسبه به پاهام تاکارم تموم شه برم بازی
دیگه نمیدونم چیکار کنم
اخرشبم از عذاب وجدان اینکه به اندازه کافی براش وقت نزاشتم نمیتونم بخابم. همش گریه و بهونه
کم کم دارم به این نتیجه میرسم که هم بازی میخاد و ایت رفتارا برا تنهاییشه
توروخدا بگید بچهای شمام همینن

بهتر مستقل بودن یادش بدی وقتی کم کم وقت بزاری بازی کنی اون خودش اوکی میشه ولی هر بار بگه این احتیاج داره بازی کنه تنوع در بازی و برنامه و خوراکی بده و استراحتش من دخترم بازی می‌کنه گاهی تنهایی گاهی هم خودم پیش قدم میشم گاهی تلویزیون گاهی برنامه زبان. و بیرون و همکاری تو خونه باعث میشه که استقلال و حرف گوش دادن و نظم یاد بگیر و توضیح دادن براش هم بد نیست بچه اگه توضیح بدی براش کم کم متوجه میشه یا در قالب داستان. ان‌شاءالله این راحل کمکی کنه گرچه بچه ها با هم خیلی متفاوت بعضی بچه ها آروم بعضی پرجنب‌وجوش و بعضیا شیطون ...🫠🥴

صندلی برار زیر پاش کمکت کنه فقط اعصابام فولادی کن
منم یا کمکم میکنه یا کارتون میبینه من انجام میدم

کلمه به کلمه ی حرفات انگار منم عزیزم

بله پسر منم همینه همش میگه حوصله ام سر رفته بیا بازی کنیم مهد هم نوشتم اسمشو نموند بدون من که حداقل یکم سرگرم بشه
روزی هزار بار هم میگه مامان مامان
🤦🏻‍♀️

دقیقا کلمه ب کلمه ی حرفات مشکل منم هست
انقد عصبی میشم حد نداره همش خونم ریخته غذا ندارم ، چون ازم جدا نمیشه
ی ظرف بشورم انقد پامو بغل میکنه جیغ و گریه ک بیا