اراد جان قشنگم.
شبی که فهمیدم تورو تو دلم دارم . حس میکردم تو این دنیا زنی بدبخت از من وجود نداره
حس میکردم داخل یه قفس تنگ گیر افتادم که هیچ راه خلاصی ازش نیست
بار ها و بار ها توی ذهنم تورو یه مشکل و دردسر بزرگ می‌دیدم که باید هر چی زودتر تمومش کنم
حای یک بار تو تصمیممم مصمم شدم که به دنیا نیای
ولی با همه سختیا و با گذشت همه روزای خوب و بد
تو داری یک ساله میشی
و من الان که تو فقط یه ساعته خابیدی و دلم برای همه اداهات تنگ شده
برای بغل کردنت برای چلوندنت برای خوشمره بازیات
با خودم فکر میکنم قبل تو چقدر دنیا تکراری و خسته گننده بوده
اراد جانم مرسی که اومدی 🙂

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط