سلام دوستان لطفا هرکی با همچین مواردی روبرو شده راهنمایی کنه واقعا در مونده شدم.
دخترم پیش 2 می‌ره و از سه سالگی مهد می‌ره و وقتی ایشون مهد می‌رفت .
با یکی از دوستاش صمیمیه و بهم وابسته هستن البته این وابستگی متاسفانه از طرف دختر من بیشتره.
و اون بچه هم نقطه ضعف بچه منو حسابی یاد گرفته و مانور میده.
مثلا می‌دونه که دختر من دلش نمی‌خواد اون زود بره هرروز به محض دیدن دختر من میگه من امروز زود میرم و ولوله میندازه به افکار بچه من .هرچی باهاش حرف میزنم که مامانی مهم نیست و اینا اصلا هیچی به هیچی.
یا تغذیه بچه منو میخوره یا مدادرنگی و خمیربازیشو استفاده میکنه میگه من دلم میخواد ازینا استفاده کنم اگه ندی میرم پشت می‌شینم.
دختر منم امروز بهش گفتم خودت دوست داری بدی ؟
اون موقع چه حسی داری گفت بدم میاد ولی مجبورم .چون می‌ره جای دیگه میشینه.
خیلی ناراحتم نمی‌دونم چیکار کنم.
تو روخدا راهنمایی بفرمایید

اول ار همه بهش یاد بده نه گفتن رو این ضعف اکثر بچه هاست
مثلا توی خونه باهاش بازی کن و توی بازی به خواسته هاش نه بگو و ازش چیزی درخواست کن و دخترت نه بگه تا یاد بگیره نه گفتن محترمانه هیچ مشکلی ایجاد نیمکنه و اگه جایی مخالفت کرد با یک موضوعی حتما تشویقش کن
دوم اینکه روی عزت نفسش کار کن تا یاد بگیره برای خودش ارزش قائل بشه مثلا توی خونه اجازه بده در حد سن خودش تصمیم بگیره ، تواناییهاش و استعدادهاشو هر روز بهش بگو و تحسین کن و...
دخترشما توی اجتماع مستقل بودن رو بلد نیست خیلی روی این مسئله کار کن
وفتی میگه دوستم زودتر رفت جوری رفتار نکن که انگار رفتن اون بی اهمیته اینجوری احساست دخترتو زیرپا میذاری
بهش بگو میدونم رفتن دوستت توروناراحت میکنه ولی اینو بدون تو بدون دوستت هم میتونی بازی کنی و خوش بگذرونی
تو خونه و فامیل با افراد مختلف بازی کنه حتما
یاد بگیره جامعه محدود به یک نفر نیست
همه اینارو توی خونه با بازی میتونی درستش کنه و بهش یاد بدی

هرچی به دخترم میگم اون تازه دو ساله میاد و تو زودتر از همهشون اینجایی و بزرگتر از همشونی،و ....دخترم نیمه دومیه مهرماهی.
هیچی به هیچی .دیگه داعم دارم حرص میخورم.بعضی اوقات برا اون بچه جدا تغذیه میذارم

امسال مهدش که تموم شد برای کلاس اول مدرسه ایی که اون بچه میره نبرش
کم کم ارتباطو قطع کن

متاسفانه دختر منم همینجوره
خ تحت تاثیر دوستاشه
رفتاراشون خ رو روحیه ش اثر میزاره

این بچه با مادرش اومد خونمون ،تو خونه خودمون داخل اتاق بچم ،اعصابشو بهم میریخت مثلا بی‌اجازه دست به گمدش و وسایلاش میزد.دخترم می‌گفت نمی‌دن اون لگد میزد به وسایلاش
دوستای دیگشون میاد این اوضاع رو نمی‌بینم

.متاسفانه بچه پررو و بی ادبیه.
باباش اونروز که منتشر بچه ها بودیم می‌گفت مثل پسرا بارش آوردم !!!که همه حساب ببرن

پسرم با دوستاش یه اکیپ سه نفره صمیمی هستن
متاسفانه یکیشون دقیقا مثل رفتار دوست دخترت داره
برای پسر من مهم نی در حد ناراحت شدن هس و گاهی شدید باشه گریه کردن اخه مثلاً دوتایی علیه بر پسرم میشن
اما برای یکی دیگه از دوستای پسرم ، خیلی ناراحت کنندس و مثل دخترت خیلی اذیت میشه ، همگی باهاش حرف میزنیم برات مهم نباشه ولی گوش نمیده
چون خیلی احساساتی هس ولی بزرگتر شده ب نظرم بهت شده و براش کم اهمیت تر شده

باید از مربیش کمک بخوای
چندتا کار باید انجام بدی.
بدون اینکه بچه‌ها متوجه بشن، از مربیشون بخواه جای نشستن شون تو کلاس عوض کنه یا در فعالیت‌های گروهی دخترتو با بچه‌های دیگه هم‌گروه کنه تا وابستگی‌اش به این یک نفر کمتر شه.
خودتم تو خونه باید غیرمستقیم اموزش نه گفتن بهش بدی