دخترم از همون نوزادیش خیلی اروم بود.اصلا اهل گریه و غر زدن نبود.دقیقا از وقتی دو سالش شده همش نق میزنه.گریه میکنه.روانشناس میگفت سن دو تا سه سالگی سنه شناخت خودشونه و دوست دارن مستقل بشن.خدا کنه از این بحرانم بتونم با آرامش رد بشم.اصلا دوست ندارم دعواش کنم ولی گاهی واقعا نمیکشم.😔

دقیقا مثل دختر من

خدا حفظش کنه
رادین از نوزادی بشدت گریه زاری میکرد کولیک و رفلاکس داشت شبها نمیخوابید. هرچی هم بزرگتر شد و شناختش به اطراف بیشتر شد گریه ها و بهانه گیری هاش بیشتر شد. امروز از صبح من پدرم درومده. خیلی هم باهاش بازی میکنم و صبورم ولی از درون احساس فروپاشی میکنم

پسر منم همینه خیلی اذیتم میکنه حس خودخواهی و لجبازی و غر و گریه اصلا یه وضعی دارم