گاهی وقتا تو زندگی واقعا سخت میگذره بعضی شبا بغضم میگیره تا صبح لامصب انگارنمیگذره ..
انگاری تو دوران بارداری این سختیا با ی حجم بزرگی از تنهایی ترکیب شده و واقعا ی لحظه هایی به خودم نگاه میکنم میبینم چقدر زیاد احساس تنهایی میکنم،شبا با درد تا صبح تنهایی سرمیکنم،روزا با سختی راه میرم،اعصابم ب خاطر هورمون بهم ریخته،حس تنهایی ام ک ادمو خفه میکنه.کاش این روزا بگذره و بتونم همون ظاهر ادم قوی رو داشته باشم.

من که ناخوداگاه فکرای منفی می‌ریزه تو سرم. جوری که نفسم بند میاد و باید سریع خودمو برسونم تراس هوا بخورم .
یه حمام ساده نمیتونم برم چون نفسم بند میاد .نه که از مشکل تنفسی باشه ها . یه ترسه .
ترس اتاق عمل رو که نگم دیگه .تا اسم حمام و اتاق عمل میاد حالم بد میشه . حال روحیم .
خدا خودش به خیر بگذرونه برای هممون .این چند وقت باقی مونده رو

بیشتر ترسم از زایمان شب و روز فکر میکنم پدرم در اومد

بخدا منم همینجوری هستم