چرا توی این شرایط باردارم و دارم بچه ایی رو به این دنیا میارم!
برای تو،مامانی که این روزها دلت گرفته...
شاید این روزها،وقتی دستتو میذاری روشکمت و نفس عمیق می کشی،
یه سوال ساکت اما سنگین توی سرت بچرخه:
(من واقعا چرا تو همچنین دنیایی حامله شدم؟توهمچین کشوری؟)
وکسی هم نیست بهت بگه این فکر طبیعیه...
کسی نمیگه اشکال نداره اگه الان نگران باشی،خسته باشی،یاحتی گاهی پشیمون.
امابدون...
این احساسات تو،نشونه ی بی عشقی نیست.
نشونه ی مسئولیت و عمق وانسان بودنه.
تو این روزها،"مادربودن"یه شجاعته.
توداری تو دلِ طوفان،امید رو حمل می کنی.
اون نی نی کوچولوی تو،هنوز نمیدونه دنیاچه خبره ولی صدای ضربان قلبت،نوازشش میکنه.
توبراش یه دنیاامنی،حتی اگه خودت حس نکنی.
وشایدهمین کوچولویی که تواین روزها به دنیامیان،روزی بشن صدای تغییر،صدای روشن تر شدن اینده.پس اگه دلت گریه میخواد،بکن.
اگه ازدنیا دلگیری،حقته.
ولی بدون ...تو تنهانیستی.
وهنوز،حتی توی دل تاریکی،یه جونِ کوچولو داره نفس می کشه که تورو انتخاب کرده..نه برای راحتی،بلکه برای عشق.

اره ولی خرچقدرم ازین حرفای خوشگل بزنیم و خودمونو صانه کنیم وسط جنگ بارداریم و داریم این فرشته هارو میاریم تو این دنیای فاسد و این حقیقت عوض‌نمیشه

خدااین بچرو دقیقا لحظه ای که فکرشم نمیکردم بهم داد.ناامید بودم همه کارم کردم
وقتیم فهمیدم باردارم امیدی نداشتم بمونه اما موند خدا خواست نگهش داشت ازاین به بعدم خدا نگهدارشه من سپردمش به خودش
اون داده خودشم محافظشه

چقد قشنگ نوشتین کوچولوی ما بشه صدای تغییر…❤️