۷ پاسخ

خدا بیامرزه واقعا خیلی ناراحت شدم هرچقد ادم بگه ناراحت نباش نمیشه

خیلی ناراحت شدم🥺 متاسفم برای این غم بزرگی که داری تجربه میکنی😔از خدا میخوام بهت صبر بده بتونی از پس این روزا بربیای،مطئن باش بعد از هر سختی آسونیه...فقط از خود خدا کمک بگیر قشنگم

دورت بگردم ،💚
خیلی سخته
قربون حکمت خدا برم
پشتوانه ای دارین؟!

الهی بمیرم برات خدا بهت صبر بده
امیدوارم خدا کمکت کنه چون هیچی نبودشو پر نمیکنه

عزیزم خداصبرت بده تو یه مادر قوی هستی ،همه مادرا قوی هستن ولی تو باید به خاطر عزیز دلت قویترین باشی توکل کن به خدا ،واسه ازدواج هم عجله نکن اگه مشکل مالی نداری

شرمنده عزیزم شوهرت چرامرده؟

آخ عزیزم تایپیک هاتو خوندم خدا به دلت آرامش بده انشالله سرنوشت خوبی برای خودتو پسرت رقم بزنه🥲❤️‍🩹

سوال های مرتبط

مامان دردونه مامان دردونه ۲ سالگی
درباره بازی- ۸
من خیلی دنبال این بودم که هم سن و سال پسرم پیدا کنم تا باهم بازی کنن. ولی تجربه ام نشون داد که این سن برای هم بازی شدن خیلی زوده. مطلبش رو هم خوندم که بچه ها تو این سن بازی نمیکنن. یه پدیده ای هست به اسم بازی موازی. یعنی هر کدوم برای خودشون بازی میکنن.
بچه های کم سن تر ، بچه های بزرگتر و بچه های دقیقا هم سنش رو امتحان کردم.
کلا از دیدن هر نوع بچه ای خوشحاله☺️
بچه های کوچیکتر رو دوست داره نگاه کنه و ناز کنه و دست بزنه. بچه های هم سن خودش خوب میتونن با هم راه برن، بیشتر با هم به به میخورن و دبنال هم راه میفتن و سر اسباب بازی دعواشون میشه😅
بچه های حدود ۲ یا ۳ سال خیلی تجربه جالبی نبوده. چون خیلی تو اون سن بچه ها بچن و همینطور لجباز و خودمحور میشن.
بچه های سن بزرگتر حدود ۴ یا ۵ و ۶ هم با دخترا بهتر کنار میاد.مواظبشن. رعایتشو میکنن. پسرها خیلی ورجه وورجه دارن تو این سن انگار‌ یه جا بند نمیشن که البته طبیعیه.
بچه های بزرگتر که دیگه مدرسه ای شدن هم خیلی دوستش دارن خیلی توب مواظبشن. ولی خوب دیگه پسرم نمیتونه به اون صورت باهاشون بازی کنه.
و اینکه تو این سن باید حتما بازی با نظارت و دخالت بزرگترا باشه. باید اگه دعواشون‌میشه دخالت کرد حتما.
سن پسرم ۱ سال و ۴ ماهه.
و از همون موقعی که میتونست بشینه قرارهای دوستانه براش میذاشتم.
الان چندتا دوست داره که خونمون میان و خونشون میریم. فکر میکنم بیشتر دوس داره که نی نی بیاد خونمون و باهاش تو اتاقش بازی کنه. ولی رفتن به خونه بقیه و اسباب بازی های جدیدم خیلی براش جالبه.
خانه بازی هم بردمش چند بار. از وقتی تونست خوب راه بره. ولی با کسی هم بازی نمیشه. خودش بازی میکنه ولی بودن تو محیط بچه ها رو مسلما خیلی دوست داره.
مامان سبحان مامان سبحان ۱ سالگی
سلام خانما
پسر من اصلا به اسمش واکنش نشون نمی‌ده هر چی داد میزنم یواش میگم
نگاهم نمیکنه انگار نه انگار که با اونی
خیلی میترسم و نگرانم چیکار کنم ؟؟
باید ببرم پیش دکتر ؟
چه دکتری ؟؟
همه چیه پسرم عادیه فقط برای اینکه صداش میزنی واکنش هیچی نشون نمی‌ده نگرانم
صحبت هم می‌کنه مثل ماما بابا دَدَ اِده(بده) داگه(داغه) توتو(جوجه) آبَ
بازی می‌کنه ماشین بازی می‌کنه توپ بازی می‌کنه عاشق سرسره تابه وقتی میبریمش پارک اصلا نمی‌خواد بیاد
تا یه بچه میبینه می‌خنده بهش میخواد دستش و بگیره باهاش حرف می‌زنه
چهار دست و پا می‌ره از جایی میگیره بلند میشه
ارتباط چشمی داره جنب و جوشش هم خوبه
وقتی غریبه میبینه یکم معذب میشه
و جدیدا با سرش به دیگران ضربه میزنه مثلاً سرش و نزدیک سر دیگران می‌بره محکم میکوبه و دندون یکسره میگیره
ولی فقط من و باباش و دندون میگیره غریبه و اصلا دندون نمیگیره
و تلویزیون هم خیلی میبینه
ولی برای اسمش نگرانم کرده هر جا میریم صداش میکنن واکنش نشون نمی‌ده هی میگن چرا اینجوریه
میشه با این تفاسیر بهم بگید خیلی نگران شدم