سی سال سن دارم،انقد وابسته ی منفی ب مادرمم ک حالا ازش دورم با اینکه یک هفته میرم میمونم باز انگار یچیزی گم کردم تو خونم طاقت ندارم....اصلا خودمو لایق مادری نمیدونم
چکارکنم روحیم درست شه؟؟من قبلا یک ساغت میرقصیدم باشگاه ۴سال مرتب میرفتم..بعد زایمان حتی دوساعت برای خودم نبودم الانم ک اینجا تنهام صب تا شب با بچه سرکله میزنم
گاهی صبح میشه تا ظهر با بچه حرف نمیزنم ک دعوا نکنمش فقط لبخند ب کاراش

مدام فکرمیکنم برم سرکار(حسابداری)اما بچه رو نمیشه پیش شوهرم یا مهد بزارم...میخام برگردم شهرخودم اما فعلا نمیشه
راهکار بدین دلم ب خونه و زندگی خودم بچسبه نه خونه ی مادرم

سرکار بدتر میشه اونوقت دغدغه افرا ذهنتو بیشتر درگیر میکنه
برنامه ریزی کن اگر شرایط هست ی روز باهاش برو پارک ی روز کارگاه مادر کودک ی روز خانه کودک ی روزن خونه خستش کن بعد ک خوابید حالا ب خودت برس ی چی بخور ارایش کن کاری علاقه داری انجام بده
کلا بدون پشتوانه سخته

منم وابسته مادرم هستم ولی نه دیکه دراین حد خودمم زندگی دارم همسر و بچه م هستن منم اگه پژمرده باشم حال اوناهم خوب نیست

خیلی منی شما

چقدر شبیه منی

وقتی هم بری سرکار شاید بگی بچم پیشم نیس...انگار ی چیزی گم کردم

هیچ کس نمیتونه بهت کمک کنه فقط خودت باید بخوای
مادر شما هم سر زندگیش و از شما که بچش هستی لذت می‌بره
از زندگی و بچت و همسرت لذت ببر

جلسه مشاوره تلفنی بگیر

اگر با بچه نتونی حرف بزنی پس با افراد جامعه هم نمیتونی دیگع .اما خوب بچه گناه داره صحبت کن به خودت کنترل داشته باش مگه قرار چی بشه .