پسر من و خواهر شوهرم کلاً دو ماه فاصله‌شونه خونه‌هامونم تقریباً نزدیک همه تصمیم گرفتیم هر دو روز یه بار نوبت نوبتی بچه‌هامونو ببریم خونه اون یکی که هم خودمون استراحت کنیم هم بچه‌ها بازی کنن و بهشون خوش بگذره بعد امروز پسرم رفت خونه عمش از ساعت ۲ رفته تا الان
خیلی خوبه آدم یه ذره استراحت می‌کنه ولی نمی‌دونم چرا من خیلی دلم برای بچه‌ام تنگ میشه
خدایی بچه‌ها نور چشم خونن اصلاً نباشن خونه سوت و کوره

ولی یه مزیتی داره اینکه وقتی میره اونجا دیگه خودش یاد گرفته تنهایی بازی کنه بیشتر صحبت می‌کنه کلمات جدید یاد گرفته و از این قضیه خیلی خوشحالم

خیلی خوبه.. پسر من همیشه میگه نی نی دوست داره یکی باشه باهاش بازی کنه جای میریم بچه باشه میره سریع پیشش بهش میگه بازی. گناه دارن واقعا بچه های الان.. زمان ماکه همیشه تو کوچه بودیم بازی میکرذیم با بقیه بچه ها.. بیچاره بچه های الان

چه عمه خوبی داره پسر منم با دختر عمش فاصلش کم بود چشم دیدن بچه منو ندارن

چه عمه خوبی داره والا خونه ما برعکسه میان بچه رو میزارن میرن ما جراعت نداریم بچه رو بزاریم خونه اونا

خب دسشویی کنه چی؟ کی عوضش کنع

خوبه من هیچکس نزدیک ندارم

من و جاریم بچه هامون ۶ ماه فرقشونه
ولی بچه من آرومه بچه ی اون خیلی شره اصلا قابل کنترل نیس بعد تا حواستم نباشه کتک میزنه.
دوس ندارم ماه تا ماه ببینمش چه برسه به هرروز

خیلی خوبه هم اینکه همبازی داره هم اینکه دورش شلوغه حرف زدن یاد میگیره

خیلی خوبه فکر خوبیه دو سر سود

وقتی هم میره با خودش اسباب بازی می‌بره اونجا که با هم دعواشون نشه 😂😂