صفر تا صدم گذاشتم برا بچم شیر نخوردنش بدغذایی رفلاکس نخابیدنش اسهال و هرماه یه چالش جدید و من خسته تر و اعصاب ضعیفتر اون قدر خستمه ک توتنهایم کفر گفتم وگریه اما تو رو بچه همیشه سعی خودم کردم ک خودم شاد و خوشحال نشون بدم شده روزای ک با چشمایی گریون تورو بچم خندیدم ک بچه نترسه الان ک این مینویسم سردرد بدن درد پادرد و خستگی و خاااابم میاداما خاطر بچم تحمل میکنم اما اینکه یکی اینارو بدونه بعد هیی تیکه بارت کنه ک عه چقدر شکسته شدی چقدر پوستت خسته است چقدر داغون شدی اینا نمیدونم چطور توصیف کنم انگار زنده زنده دارن صلاخیم میکنن طور خدا رفتین مهمونی خونه یه مادر نه درباره خونه زندگیش نه درباره خودش‌ نه بچش نظررر ندین چه خوب چه بد 😞

عزیزم حداقل تا۱سال اول زندگی الویت یه مادر زنده موندنه نه پوست و هیکل و خونه زندگیش.
ماهممون تواین وضعیم من شده روزها حتی نمیرسم موهامو شونه کنم.
اینکه یکی ازت توقع داشته مشکل از اونه نه تو

عزیزم🥲حق داری.بخدا که منم دقیقا عین توام.مچ دستم از بس درد دارم و وقت دکتر رفتن ندارم که استخونش حالت گلوله شده.منم بشدت عصبی و پرخاشگر شدم.اینا رو فقط کسی درک میکنه که تو شرایط تو باشه.هرکسی چیزی گفت بگو مگه خودتون بچه ندارین؟نمیدونین بچه بزرگ کردن تموم جون و انرژی آدمو میگیره؟چقدر بدم میاد از کسایی که با زبون عین زیون مارشون دل آدمو میشکونن

یه جا شنیدم کدو حلوایی خیلی خوبه واسه تقویت سیستم ایمنی . از هوش مصنوعی بپرس ببین چی میکنه

اره عزیزم واقعا سخته مخصوصا وقتی دست تنها باشی.واقعاخیلی زشته بری خونه ی مادر که بچه کوچیک داری و هی نظر بدی درباره زندگی و بچش.من که متنفرم منم خیلی ب بچم میرسم اما پسرم ژنتیکی لاغره همش خانواده شوهرم با اینکه لاغری هم از سمت خودشونه هی میگن چرا لاغره چرا فعلانه منم بیار برگشتم گفتم ب خودتون رفته آنقدر که حرصیم کردن

بذر خواهر اهمیت نده😪😪😪😪

فداتشم بخدا همه ما همینیم حموم رفتی غصل صبر کن گلم