شمام بعضی وقتا از "شغل مادری" خسته میشین و آرزو میکنین کاش برای چند دقیقه هم که شده همون دختر بی مسئولیت و رهای قدیم باشین؟

خب در واقع اکثر ماها همچین حسی رو تجربه میکنیم اسم این حس "فرسودگی مادرانه" س

حالا برای رهایی از این احساس مزخرف چکار کنیم؟

_کمال گرا نباشید!
کمال گرایی فقط زندگی رو زهر میکنه.لازم نیست یه 《مادر کامل》باشین،کودک شما به یه 《مادر اندازه》نیاز داره.

_پدر و مادر دو بال یک پرنده هستند!
با همسرتون در باره احساساتتون حرف بزنین،توقعاتتون رو بیان کنین و حتی اگه نیازه بهش "اخطار فرسودگی" بدین.
تربیت کودک امری دو طرفه است.

_با خودتون مهربان باشید.
در حق خودتون دوستی کنید و یادتون نره شماهم یک انسان هستید.مثل همه!

_به خودتون مرخصی بدین!
گوش دادن موسیقی،چند دقیقه رقصیدن یا ورزش کششی خیلی تو حال خوب موثره.

_با آدم های همزبان و همدرد دوست بشین!
بعد از مادر شدم کیفیت و کمیت ارتباطات شما تغییر میکنه.پس به خودتون فرصت بدین تا با دوست های جدیدی که شرایط مشابه شمارو دارن آشنا بشین

مامان عزیز؛
میدونم که تو عاشق بچه ت هستی اما خلوت خودت رو هم میخوای و خوبه بدونی که اصلا عیبی نداره!

هیچ کمکی ندارم شوهرم از صبح تاشب سرکاره خونه هم باشه کمک نمیکنه از اینکه بچه اوردم پشیمون نیستم اما ازاینکه برای مرد بی لیاقت بی احساسی که فقط خودشو میبینه بچه اوردم ادامه دادم به زندگی باهاش گاهی پشیمون میشم ما مادرا نیاز به درک داریم نیاز به همراهی تنهایی دوام اوردن سخته نه مادر شدن

منم گاهی ارزو میکنم کاش برای چند دقیقه هم مه شده همون دختر بی مسولیت و رهای قدیم باشم و دچار فرسودگی مادرانه شدم

من دیوانه. شدم 😅

افسرده و عصبی شدم

شاید فرصتی پیش بیاد برم یه مسافرت دو روزه تنهایی.
اونوقت اینجا بگم ، کلی عذاب وجدان روانه میکنن که ای وای ما دلمون نمیاد بچه مونو تنها بزاریم.
والا منم عاشق بچمم عاشق خانوادمم.ولی منم برای رفرش نیاز دارم به خلوت کردن با خودم که یکم تو سکوت باشم مغزم استراحتی بکنه. تا شاد و خوشحال برگردم به نقش مادری و همسریم🤩😍

من واقعا دچار این حس نشدم،از همه لحظات بودن با ارس لذت میبرم وقتی هم که خیلی خسته میشم مدام یاداوری میکنم که این روزا ابدی نیستن و میگذرن،اما خیلی دوست داشتم همسرم هم پا به پای من توی بزرگ کردن پسرم کمک کنه که متاسفانه اینجور نیست

👏👏👏👏👏

کیه ک ادم درک کنه من ب مامانم میکم یکساعت بچه نگه دار برم تنهایی بیرون یکساعت برای خودم باشع میگه تو بچتو دوس نداری کلی حس بذ بهم میده من قبلا سرکار میرفتم درامد داستم یا همش بیرون بودم الان تمام مسولیت خونه و بچه با منه حتی یک ساعت برای خودم نیستم فقط تایمی ک‌حوابه میتونم با خودم تنها باشم است احت کمم یاذهمون یکی دو ساعت ک خوابه باید پاشم ب کارای خونه برسم همسرممم اصلا کمک نمیکته هیچ موارد واقعا حس پیری و افسردگی دارم تو سن ۲۸سالگی

به به افرین

کاش افسردگیم زود خوب بشه حالم بد

واقعا درسته ماباید برای خودمونم وقت بزاریم

طفلک اونایی که بیشتر از یک بچه دارن