این چند روز که به خاطر آنلاین شدن مدارس خونه بودم خیلی اعصابم خورد شد و دلم گرفت و حالم بد بود و خداروشکر کردم که شاغلم حداقل تو این تنهایی که دارم بیرون می‌رم ، آدمای مختلف رو می‌بینم و حال و هوام عوض میشه
ولی واقعا فکر اینکه دوباره محمدعلی برگرده مهد کودک و دور از جون دوباره درگیر ویروس بشم داره دیوونم می‌کنه تازه یه هفته‌اس خلاص شدم ، خیلی خیلی نگرانم در حدی که میزنه به سرم بیکار بشم بشینم توخونه ولی می‌دونم با این کار به روان خودم لطمه می‌زنم چون باز افسرده میشم

الانم که مادرشوهر گرامی برام طاقچه بالا گذاشته معلوم نیست فردا محمدعلی رو نگه می‌داره یا نه گفتم فردا هم نره باز یه هفته مهد رفتنش عقب میافته خطر ویروس کمتر میشه

کاش نزدیک خانواده‌ام بودم ، با اینکه خیلی هم راهمون دور نیست همین مسافت هم باعث می‌شه حس کنم دور و برم هیچ کسو ندارم
خانواده همسر هیچ وقت کس و کار آدم نمیشن

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط