سلام پسرم تا مهر کاه که برم سرمار وابستم‌بود مخصوصا وقتی ک شیر خودمو‌میخورد
بعدش مجبور شدم یک هفته پیش مادرم یک هفته پیش مادرشوهرم بزارم
امروز نوبت مادرم بود ولی از ساعت یک ظهر بردن بچمو تا هشت نه شب اوردن چند بار زنگ زدم تا اوردن
وقتی اومد ده دقیقه برای عموش گریه کرد انگار نه انگار من مادرشم
به همه وابسته اس بغل همه میره پشت همه گریه میکنه الا من
میام میرم هیچ مهم نیست

ی بار گفتم نزارم ببرنش شوهرم دائم میگ مگ چیمیشه
خودمم میگم ی بار عیب نداره نوه ی اوناس محبت میکنن به پسرم ی بار میگم ب اونا خیلی وابسته شده بزرگ شه دیگ پیش ما نمیمونه


نمیدونم چیکنم

اگر سر کار میری خوبه اما اگر سرکار کار نمیری تجربه یه پزشک اطفال رو بهت میگم که میگفت پسرم درسته کناره مادرم خوشجاله حتی میگه ببرم پیش مامان بزرگ اما نبود مادر روی روحیه اش تاثیر می‌زاره و نبود مادر ضررش بیشتر تا ناراحتی بچه داره میگه ببرم پیش مامان بزرگ

من باشم بیشتر پیش مادر خودم میزارم
اصلا دکتر چاووشی روانشناس میگفت بچه تا سه سالگی اگه مادرش سرکار برع بهتر پیش کسی باشه ک ب مادرش نزدیکتر
راستش من خودم باشم اصلا پیش خانواده شوهرم نمیزارم

وقتی شاغل هستید همه ای اینا رو باید به جون بخرید و چاره ای هم ندارید!

خب وقتی بچه همش پیش بقیه باشه معلومه وابسته دقگران میشه عزیزم
بزرگترم بشه این موضوع روش تاثیراتی داره

غصه نخور من به دلایلی سخ ماهه خونه مامانمم دقیقا بچم همینطوری شده یعنی با اینکه خمش کنارشم ولی چون مامان بابام ث خواهرم هستن این کلی بهشون وابسته هست باورت میشه پشت سر اونا کریه میکنه ولی من نه یهنی دست هاشو بالا میمنه ک بغلش کنن ولی منو نه حالا منم باید چند روز دیگه برم سرکار احتمالا اونجا اصلا منو نهواد بچم

بزار پیش مامانت چرا میزاری پیش مادرشوهر
حداقل وابسته م شده ب مادر خودت باشه بهتره

سرکار میرید اونجا میمونه؟ .خب مجبورید دیگه
اگه سرکار نمیری ک بچتو هیچجا نزار