بهار ۷ماهشه،شبا نصف شب بیدار میشه بازی می‌کنه و میچرخه،صبح بیدار میشه حدود ساعت ۷،بازی می‌کنه و بازم میخوابونمش،در طول روز نیم ساعت می‌خوابه بیدار میشه ،نمیدونم چشه ،چسبیده به من تا بلند میشم میرم تو آشپزخونه یه جوری گریه می‌کنه انگار من مردم ،جلو چشمش هستم ها ،یه قدم برم اونور تر داد و بیداد راه میندازه ،حتی باران هم می‌ره واسه باران هم گریه میکنه،امروز کلا چسبیده به من بوده ،خونه ام داغونه نتونستم هیچ کاری کنم ،باز خوبه از غذای ناهار مونده شوهره بیچارم از سرکار اومد غذا داشته باشیم ،بچه های ۷ماهه ی شما چطورن ،باران اصلا اضطراب جدایی نداشت چون خیلی بغلش میکردم و بهش محبت میکردم اما برای بهار نتونستم اینجوری باشم ،بهار هم ماشالا خیلی شیطونه ،نمیدونم شمایی که دوتا بچه دارید و همسن بچه های من هستن اوضاعتون چطوره ،من دارم دیوونه میشم

من بچه‌هام ۱۸ ماه فرقشونه بزرگه دو سه هفته‌س تازه یادش افتاده اضطراب جدایی بگیره🤦🏻‍♀️
دو تا بچه کوچیک واقعننن سخته

خب کاملا طبیعیه که تو این سن اضطراب‌ جدایی داشته باشه. اصلا بخشی از مراحل رشدیه. بچه تو این سن خودش رو هنوز یک موجود جدا از مادر تصور نمیکنه. برای همین همش میچسبه به مادر و اگر مادر ازش دور بشه، گریه میکنه.

داستان خونه ما هم همینه دختر بزرگم اصلا اضطراب جدایی نداشت . خیلی هم مستقل بود از سه سالگی مستقل هم شده بود توی خیلی کارا ولی الان داره بدبختم میکنه همش چسبیده به من کوچیکه هم که هیچی یه لحظه نمیتونم برم اونور . خدا نکنه برم یا این داد میزنه یا بزرگه کوچیکه رو بغل میکنه میخاد راه ببره. اصلا نمیتونم یه ثانیه تنها بزارمشون

من دیگه به سلامتی تا سال دیگه تینارستان بستری میشم😂😂
به نظرم ربطی به محبت کردن نداره من به رها خیلی محبت میکردم اما از همون موقع که به دنیا اومددقیقا چسبیده بود به من کلا از کار و زندگی افتاده بودم هنوزم همینه گرشا هم از تقریبا همون ۷ ماهگی این مدلی شد دو تایی پدر منو درآوردن🥴