میگم به نظرتون این تصور من اشتباهه حالا بد صحبت نکنید باهامااا همینطوری دارم نظرمو میگم من میگم اميدوارم هیچ زندگی‌ی به جدایی نرسه اما وقتی دیگه کار به اونجا رسید به نظرم اینکه میگن به خاطر بچه ظلم در حق خود بچه اس اون بچه تو بزرگسالی وقتی بفهمه یه طرف ماجرا به خاطر بچه موند و سوخت و ساخت خودش عذاب وجدان میگیره و از طرفی بچه برای بهتر بزرگ شده نیاز به پدر مادری داره که با دل خوش کنار هم باشن و آرامش بدن به بچه وقتی یکی از این دونفر دلی نباشه و روحش متعلق به اون مکان نباشه مطمئنا آرامش خوبی نمیتونه بده به بچه شاید کنار یکی از اینا بتونه بهتر رشد کنه، من میگم به نظرم بچه بیشتر کنار مادر بودن و نیاز داره تا پدر مردا مهر و محبت ندارن که از طرفی کار و... نمیتونن عشق محبت پناه بودن به بچه بدن ولی مادر نه مادر میتونه توجه و عشق و محبت بزاره مادر میتونه انقدر هوایه بچه رو داشته باشه که بچه هیچ کمبودی حس نکنه دیگه....
شما چطور فک میکنید خدانیاره اون روز و براتون ولی تو همچین شرایطی باشید به نظرتون بچه رو جای تمام حق و حقوق برداشتن کار درستیه؟ یا به نظرتون بچه کنار پدر بهتر میتونه رشد کنه؟

ما تو فامیل زنو شوهری داریم ک چندین ساله مشکل دارن،همش جرو بحث وجنگ و کتک کاری و... طرف دوتا دختر داره، دختراش الان بزرگ شدن یبار گف دخترم بهم گف مامان ترو خدا طلاق بگیر اینجور ما کمتر اذیت میشم تا اینکه ببینیم شما ایقد جنگ و کتک کاری دارین وهر بار میری قهر،اخرم طلاق گرفتن،طلاق گاهی درمانه اینکه بچه از پدر یا مادر جدا باشه خیلی بهتره تا اینکه تو همچین محیطی بززگ بشه و روش تاثیر میذاره وزندگی مشترک و اینده ش هم خراب میشه

من پدرم بچه بودم فوت شده مادرم همه کاری کرد برایمن وخواهرم ولی همیشه ی جیزی کم بود اون وسط من بزرگتر بودم ولی خواهرم چون دوسالش بود اون موقع الان ۱۸ سالشه قشنگ تو اخلاقش میتونی متوحع بشی ی جیزی کم داره ی خلع داره همیشه کسیو با پدرش میبینه رنگش میپره هر کسی جای خودشو داره تک والدین هم به بجه هم مادر یا حتی پدر سخت میگذره ی زن هم حتما نمیتونه ک تنها زندکی کنه ممکنه بعدا ازدواج کنی وپسرت هیلی اذیت یشه

موافق نیستم با یه بخشی از حرفات
من همسرم بشدت آدم آروم و درون گرایی هست ولی دخترم به معنای واقعی دیوونه پدرش هست یعنی هرجایی که نیاز به حمایت و احساس قدرت داره قطعا میره سمت پدرش
اما اگر نیاز به انتخاب باشه قطعا هم خودم و هم همسرم موافق موندن بچه با من هستیم

ببین بچه من شبا فقط دوساعت شاید کمتر باباشو ببینه، توی همین تایم کم آنقدر عشق و محبت از باباش میگیره که کل روز منتظره بابا برسه خونه، این حرفت که میگی بچها از باباشون محبت دریافت نمیکنن رو با احترام اصلا قبول ندارم، البته بستگی به پدر هم داره

اصلا با حرفت موافق نیستم اگر هم‌مشکلی بین زن و شوهر هست میتونن با مشاوره روانپزشک‌ و روانشناس هل کنن تا کار به جدایی بکشه بچه هم‌پدر میخواد هم‌مادر

دختر عمم چند سال پیش طلاق گرفت بچشو گرفت تموم حق حقوقشو بخشید داره با سختی بچشو بزرگ میکنه شوهرشم رفت با یه دختر ازدواج کرد وتموم سختیاشو دختر عمم داره میکشه بچشم همش پشت پدرشه هفته ای یبار با باش میره بیرون خیلی واسش ارزش داره همش پشت پدرشه منظورم اینه دختر عمم جوونی و آیندشو فدای بچش کرد دیگه

عزیزم خدا نکنه بچه از پدر و مادرش جدا باشه همیشه مادرا هستن که تحمل میکنن بخاطر بچه ولی اگر کار بجایی برسه دیگه اون مادرم نمیتونه تحمل کن مجبور میشه بچشو برداره

بچم اگه من نباشه اصن همرو کلافه میکنه انقد مامان مامان میکنه من که در قبال تمام دنیا فقط بچمو برمیدارم

من بدون لحظه ای درنگ بچمو انتخاب میکنم.شاید سختی بکشیم ی مدتی هر دو ولی حسرت لحظاتی ک قرار بوده کنارش باشم ولی بعنوان مادرش نبودم هرگز روی دلش نمیمونه

من کاملا با نظرت موافقم گل گفتی

تا توی شرابطش نباشی نمیتونی تصمیم بگیری
لز بیرون راحت حرف زده میشه
ولی وقتی بجه داشته باشی دختر وپسر ببینی چشای دخترت به دستای تو،اشک های تو ،خندهای توست
پسرت توی خودش بریزه ترجیح میدی بشکنی خرد بشی ولی باشی پیششون

مادر داریم تا مادر عزیزم. یکی رو میشناسم که مادره ولی هیچ حس مادرانه ایی به بچه نداره، راحت کتک میزنه و بچه رو از سرش باز میکنه و نگه نمیداره! ولی بجاش تا جایی که میتونه برا بچه کم نمیذاره.