۹بهمن ۴۰۳ ساعت ۱۰ و ۴۰ دقیقه
پسر کوچیکه خونمون دنیا اومد...
چقدر استرس داشتم و خوشحال بودم مضطرب از مسئولیت داشتن دو فرزند کوچک و خوشحال از دیدن رادمان برای اولین بار
وقتی دنیا اومد و صورت کوچولوش رو چسبوندن به صورتم بار دیگه خداروشکر کردم که حس مادری رو تجربه کردم
الان یک سال از اون روز گذشت و خداوند رو شاکرم که تونستم اون روز های سخت و شیرین نوزادی رو بگذرونم
از ان آی سیو رفتن تا کولیک و رفلاکس و شب بیداری ها و گریه ها و دندون و مریضی ها تا دیدن خنده هاش و شیرین کاریا
هر چی بود گذشت و من قطعا دلتنگ این روز ها میشم هر چند که سخت بود
خداروشکر بابت بودنتون که دلگرم کننده زندگیمون هست و نور امیدی برای زندگی و تلاش
تولدت مبارک پسر زمستونی من
اومدنت گرما بخش زندگی ما بود
تنها آرزوم سلامتی و عاقبت بخیری تو هست
منو بابایی و داداشی همیشه کنارتیم رادمان من 👨‍👩‍👦‍👦
به وقت یک سالگی داداش کوچیکه🤎🤍

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط