۲۹ سالمه، یه دختر کلاس اولی دارم و یه دختر ۴۰ روزه. نگم که دختربزرگم چقدررر اذیتم کرد امسال و همچنان ادامه داره. چقدرررر باهاش کار کردم، خیلی بازیگوشه، باهوشه ولی بی دقته، تلاشگره ولی با زور و اجبار. امسال هم خودش زحمت کشید و منم پابه پاش. امروز رفتم کارنامشو گرفتم. فارسیش خوب بود ـ چون امتحان گرفته بود ازشون چندتا غلط داشت و معلمشون همونو مدنظر قرارداد حس میکنم بیخود و بیجهت به فنا رفتم. زحماتم برای زندگیم و دخترام قرار نیس نتیجه بده، بیخود موهام سفید شد. بیخود درد زایمان طبیعی به جون خریدم. نمیدونم چم شده.تنهام و خونم به هم ریختس، فرصت ندارم تمیز کنم. احساس تنهایی میکنم.فکر میکردم دخترم شاگرد اول کلاس میشه، چون خودم همیشه اول بودم... فک کنم دارم افسردگی میگیرم

وای چه اهمیتی داره واقعا شاگرد اول بودن زمدگی و زهر کردی به خودت و بچه ات

همه که قرار نیست درس خون شاگرد اول باشن شاید استعداد دخترت یه چیز دیگست مثل نقاشی کامپیوتر بازیگری یا حتی آرایشگری

برای شاگرد اول بودن و اینا خیلی مهمه یکی دوسال قبل از کلاس اول کتابارو بگیرید و با بچه کار کنید

عزیزم بخاطر ی نمره ک زندگی آدم به فنا نمیره
الان تو زمان حساسی هستی زیاد ب این چیزا دقت نکن چون روت خیلی تاثیر داره بعدم اخر سال مهمه نه الان از بچه ۶ ساله چه انتظاری داری اونم بچس
شاید تاثیر آبجی کوچولوشه اونم حساسه
یکم صبوری کن

عزیزم مهم تینه تلاششو کرده شمام کمکش کردی . شاگرد اول بودن مهم نیست استرسشو به جون خودت و بچه ننداز .
اینهمه سال درس خوندیم خودمون .اگه با دل خوش و بدون استرس و خاطره خوش میخوندیم خیلی فایدش بیشتر بود تا اونهمه استرسی که کشیدیم .
خونه بهم ریخته هم اشکالی نداره نوزاد داری . کم کم بهتر میشه اوضاع .
هر کاری از دستت بر میاد انجام بده . مامان کافی باش نه کامل

بچه گناه داره اعتماد به نفسشو پایین نیار
اصلا مهم نیست شاگرد اول بودن

فدات سرت بابا تو صدتو گذاشتی برای زندگیت. این روزا همه تنهان هر چند هرچقدر هم کمک داشته باشن بلخره یه جا کم میارن