خانمهایی که چندین سال اقدام کردین و باردار نشدین، با این حس که شاید هیچ وقت مادر نشین چطور کنار اومدین؟ چطوری دوباره به زندگی برگشتین؟ اگه آروم شدین و دارین بدون حس غم و حسرت زندگی میکنین، خواهش می کنم راهکاراتونو بهم بگین. من از نظر روحی داغونم، انگار به بن بست رسیدم

من ۴ یا ۵ ساله باردارنیستم هروز زندگی میکنم پشت تمامی لب خندهام گریه هست پشت تمام خوشحالی هام شادی یام افسردگی غم هست خیلی عادی جلوه میدم ولی از درون نابودم داغونم حالم خوب نیست این ماه هم پریودی گند زد ب زندگیم روانم ۲۰ پریود شودم تا۲۸... ۲۹ پریود بودم افتادم لکه بینی باز تا ۷ ۸ لکه بینی داشتم قطع شود باز ۲. یا ۳ روز چندتا قطره خون دیدم دیگه ندیدم الان موندم کی پریود باید بشم🥺🥺

من از وقتی فهمیدم دارم جوونیمو با این موضوع نابود میکنم بیخیال شدم تو تصوراتم آینده بدون بچه تصور میکنم که دارم دور دنیا رو بدون نگرانی میگردمو لذت میبرم ،وقتی ناراحتیارو گزاشتم کنار زندگی رو شاد کردم پریودامم مرتب شد قبلاً رابطمون شده بود یه شب درمیون فقط بخاطر اقدام الآن نه هروقت که دلمون بخاد هفته ایی دوبار سه بار گاهی یک بار از رابطمون لذت می‌بریم دیگه بخاطر بچه نیست برا رفع نیاز خودمونه حالا اگرم بچه شد که چه بهتر

نه سال درد و رنج کشیدم بچه دار نمیشدم. خواهر برادر کوچکتر از من همشون که سه خواهر و چهار برادر بودن همه بچه دارشدن سه تا چهارتا ولی من نه. کنار اوومدم. دیگه به خودم قبولاندم که تو تنهایی.... همه هم اینجوری دیدنت شناختنت. قبولت دارن..... و به فکر این افتادم که به شوهری زن بگیرم.... مگه راضی میشد... به سختی داشتم باهاش کلنجار میرفتم که اون منو راضی کرد برای آخرین بار شانس مونو امتحان کنیم بریم یزد. قبول کردم. رفتم یزد که دکتر بهم گفت دوماه بارداری.. وبعد ده سال نازایی خدا یه دختر بهمون بخشید..... صبر سخته ولی آخرش قشنگه..

منم ۳۹ساله هستم منتظربچه ی پسر دارم

چن‌وقته اقدامی مگ عزیزم