دیروز داشتم از حس و حالم به دکترم میگفتم
از اینکه پریشونم و هنوز نمیتونم نقش مادری رو بپذیرم
دکترم یه خانم حدود شصت ساله ست و خیلی هم با تجربه ست
گفت چرا فکر میکنی باید مادری کنی حتما؟
فکر میکنی بچه های الان مادر میخوان یا همراه و دوست؟
احساس کردم راست میگه و شاید من دارم اشتباه میکنم که میخوام حتما شبیه نسخه های موجود بشم
گفتم من حتی نمیدونم بچه رو چطور تربیت میکنن
گفت بچه جوری زندگی رو یاد میگیره که تو زندگی میکنی
نه طوری که یادش میدی
شاید فقط باید ریلکس کنی و بسپاری


حقیقتا آروم شدم
خیلی وقتا تلاش کردن برای پذیرفتن دور از موعد، بیشتر کارو خراب میکنه و الان فقط باید از مسیر لذت ببرم
گفتم اینجا بنویسمش چون اطمینان دارم خیلی از مامان اولیا مثل من هستن که شاید حتی نمیتونن به زبون بیارن حال بدشون رو
چون سرزنش میشن که ناشکری نکن و این مدل حرفا

منم خیلی این افکار میاد سراغم و از این متن اسکرین گرفتم هروقت خودمو باختم باز بخونم👏🏻👏🏻

مرسی عزیزم که به اشتراک گذاشتی منم یکم خیالم راحتتر شد❤️😘

عزبزم کتاب بخر و بخون خیلی اگاهت میکنه

من حرف دکترت رو تایید میکنم
خودمم سخت درپی این بودم که ی تربیت درست وقاعده قانون خاص روی بچم پیاده کنم ولی یکم که گگذشت دیدم اون فقط چیزایی رو انجام میده که منو پدرش انجام میدیم رفتاری رو میکنه که ما میکنیم وهیچ قاعده قانونی درکار نخواهد بود
دوستی با بچه ها بهتر از هرچیزی جواب میده
گاهی لازم نیست حتی واکنشی بدی اونا خودشون بهتر از ما میتونن تصمیم بگیرن و عمل کنن

دکترت واقعا خیلی فهمیده

چه دکتر فهمیده ای 👏