مامانایی که بچتون سن دختر من هست یا بوده تروخدا یجیزی بگین از زنده بودن سیر شدم همش بهم چسبیده تا امروز باهاش راه اومدم حتی سر دسشویی بغلمه چون یبار چارچوبی اومد لیز خورد همجا باهامه جیغ میکشه دو دقیقه ظرف بشورم یا حداقل لباس عوض کنم بیچارم کرده میخوام فرار کنم بغل هیچکی من پیشش باشم بند نمیشه هلاکم میخوام بمیرم

دختر من اصن احساس وابستگی نداره نسبت بهم از بس واس خودش بازی میکنه انگر ن انگار ک من هستم

اگه سینک منو ببینی یه لگن توش ظرفه. ظرفای ناهار وقت نکردم هنوز بشورم. شام خودمون و آسمان تازه درست کردم و یه عالمه دیگه اضافه شده.. منتظرم شوهرم برسه یکیمون بچه نگه داره یکیمون بشوره

اره عزیزم طبیعیه
من تو آشپزخونه بهش سبد و لگن میدم😂
یا ته لیوان آب میریزم باهاش بازی میکنه

وقتایی ک شوهرت خونست باید بسپاریش ب اون و خودت از خونه بری بیرون تا وابستگیش کمتر بشه
بزرگتر هم بشه کلا وابستگیش کمتر میشه

دختر منم همینه منم نمیتونم کاری کنم....
وقتی میخوای ظرف بشوری آشپزی کنی یه لگن آب بذار جلوش با قاشق و لیوان داخلش
یکم سرگرمش میکنه

من دستشویی توی حیاطه نمیتونم برم باید بخوابه تا برم ظرف که تاخوابه می‌شورم غذا هم همینطور

دختر منم همینه بخداا آدم خسته میشه

تو این سن طبیعیه عزیزم
منم حتی دسشویی نمیتونم برم یکمی در سرویسو باز میزارم صدامو بشنوه
دو سه بار اومد داخل دسشویی مجبور شدم ببرمش حموم بشورمش
ظرف اصلا نمیتونم بشورم
غذامو باید تا خوابه درست کنم
موقع جارو زدن و تمیز کردن باید بقلم باشه
بخاطر سن اضطراب جداییه دیگه