سلام مامانا بچم یعنی از زمانی که به دنیا اومد تا الان ۲ سالش هست یکسره گریه گریه گریه زرو زرو نق نقو یعنی پدر ادمو در میاره هی گفتم‌کوچیک هست بزرک بشه درست میشه این هرچی بزرگ‌میشه دیونه میشه شب روز کنارش نشستم میگه لالا دارم نه می تونم غذا درست کنم نه ظرف بشورم معذرت حتی سرویس ام میرم این گریه میکنه موقع باباش هست همچین ساکت این اداها را در نمیاره انقد که گریه مکنه دیگه عصبی شدم دعواش میکوم بعدش عذاب وجدان دارم چیکار کنم واقعا کم اوردم
اسباب بازی مزارم برنامه کودک براش سعی کردم کم نزاریم خودش مشغول باشه بدتر شده موندم چکار کنم 😭😭😭

فک کنم باید براش همبازی بیاری

پسر من تا قبل از دنیا اومدن داداشش همین بود همش می‌بردیم بیرون تا میومدیم خونه همین بود.. بیشتر وقت یا باباش یا مادر شوهرم یا پدر شوهرم خلاصه یکی میبردش بیرون اما از روزی داداشش دنیا اومد و هر روز که اون بزرگتر شد تا الان که یه سالشه خیلی خیلی خوب شده من الان ایقد بهشون عادت کردم یکیشون نمیتونم نگه دارم چون به هم وابسته شدن اگه یکیشون نباشه اون یکی آدم روانی میکنه از بس نق نق و گریه و بهانه وووو..
حالا بعضی مواقع این چیزا به دلیل تک فرزند بودن هست و وقتی همسرتون هست چون کمتر میبینش آروم میشه..و من این موضوع رو تو اکثر بچه های تک فرزند دیدم اینی که بگی بزرگ میشه درست میشه اصلا نمیشه هرچی بزرگتر میشه عاقل تر میشه و بیشتر میفهمه بیشتر اذیتت میکنه

پسر منم کلا گریه بهونه اصلا لازی نمیکنه مثلا حتس از خواب بیدار میشه الکی ی چیو بهونه میکنه تا یکی دوساعت گریه

کم خونی نداره عزیزم؟

باز خداروشکر پسرت وقنی باباش هست ارومه دختر منم از نوزادی همین بود نه مهمونی میرم نه مهمون میتونم دعوت کنم هرروز پارک و بیرون میبرم ولی تا میرسم خونه فقط دنبال بهونه اس برا گریه با گریه میخوابه با گریه بیدار میشه با گریه باری میکنه با گریه غذا میخوره

عین دختر من یعنی امروز انقد خستم کرد از حرص خودمو زدم نشستم زار زار گریه کردم

آخ درکت میکنم،ولی کم کم خب میشه تااین سن واقعا سخته