مامانا من اسم دخترمو خودم انتخاب مردم و گندم گذاشتیم ولی اصن دوسش ندارم و نمیتونم به این اسم صداش کنم از طرفی هم ناشکری نمیکنم اما همش دلم برای زندگی دونفرمون تنگ میشه به نظرتون افسردگی گرفتم نمیدونم چم شده

عزیزم همه ی مادرا تا یکسال اول بزرگ شدن بچه شون همین حسو دارن
کم کم به مدل زندگی جدید عادت می‌کنی
به خودت زمان بده که ذهنت بتونه این تغییر بزرگ رو هضم کنه

خوبه که اسمش

واقعا راس میگی آدم با شوهرش مثل قبل نیست کلا انگاری خواهرو برادریه

طبیعیه که دلتنگ اونموقع ها شی ولی صبر کن یکم بزرگتر بشه همین که باهاش حرف میزنی میخنده همه غم و غصه ها یادت میره😍

کم کم که به روت بخنده صدا دربیاره میبینی خدا چه نعمت قشنگی بهت داده
خودتو با زیبایی های نوزادت معصومیتش اروم کن

پس مامان زینب سادات چیه ک رو پروفایل‌ها

طبیعیه این چیزا
دوماهه که شد دخترت خودتم بهتر میشی